Ég passa mig venjulega að skrifa færslu á sérstökum dögum dýranna minna. Boyo varð tveggja ára síðasta laugardag, og ég hef verið önnum kafin við að jafna mig eftir unga hundana sem hanga hérna í margar vikur. Að skrifa um afmælisbarnið mitt féll algjörlega úr skorðum, og ég er reyndar að grínast svolítið með það. Menn – þá skrifa ég núna í staðinn. 🙂
Boyo í skógargöngu á 2ja ára afmælinu sínu.
Allt frá Boyo Sérhver hvolpur hefur eitt af gælunöfnum hans verið Litli prinsinn í Math. En núna þegar hann er tveggja ára og byrjaður að verða einhvers konar fullorðinn, þá er kannski kominn tími til að fara að kalla hann móðurprinsinn í staðinn? Þó mér líki við Litla prinsinn. Við sjáum til. En ég verð að gefa honum svigrúm til að alast upp, jafnvel með gælunöfnunum, svo kannski er kominn tími á það samt. Hins vegar er mjög ólíklegt að hann verði konungur hússins, vegna þess að ég átti einn. Fyrsti kötturinn minn, Sotis, hann var konungur stærðfræðinnar í húsinu – líka óperusöngvari sem enginn annar.
En í dag mun það er um Boyo.
Ég hef ekki gert það fullkominn hundur. Langt frá; hann er reyndar frekar pirraður í háttum sínum. En ég á ótrúlega góðan hund. Hann er líka auðveldur í meðförum – Að minnsta kosti fyrir mig.
Svo leyfðu mér segðu mér hvað mér líkar við hundinn minn. Mér líkar að hann sé svo góður og svo góður. Hann er einstaklega félagslyndur, þó hann geti verið dálítið vel stilltur og hafi ekki ofur tök á öllu persónulegt rými er ekki eins gjafmildur og minn (gagnvart honum, með öðrum orðum). Hann er svo góður að hann er heimskulega góður, en lætur engan á sér sitja fyrir því efni.
Og hann er það ekkert rugl. Þegar við erum með aðra hunda hérna þá grípur hann inn ef honum finnst þeir vera of uppáþrengjandi. Það er auðvelt að skynja það sem öfund – og að vissu leyti getur það verið vegna þess, en ég held líka að hann vilji líta á sig sem verndara minn. ♥
Að auki er hann það mjög góð og góð við Molly. Einbeittur og ákafur – og, en ekki eins mikið og Ella var. Ella var persónulegt bidet kattanna. Þegar þau voru komin á kassann henti Zoe sér sérstaklega á gólfið og lét Ellu þvo rassinn á sér, sem var vandað og vel gert. Boyo hefur ekki alveg eins áhuga, þó honum finnist gott að grípa í eitt eða tvö snarl úr ruslakassanum.
Mér líkar líka að hann sé sófakartöflu. Ef það er skítkalt eða grenjandi rigning eða af einhverjum öðrum ástæðum finnst okkur ekki gaman að fara í langan göngutúr, þá skiptir það ekki máli. Hann er ánægður ef hann fær að pissa og skíta, svo finnst honum jafn gaman að prófa í sófanum eða rúminu.
Af gömlum vana – Ella líkaði ekki þegar ég grét, Ég er enn mjög rólegur þegar ég græt. En í þau skipti sem Boyo hefur heyrt í mér kemur hann og huggar mig, ólíkt Ellu sem hafði það fyrsta eðlisávísun að lemja útidyrnar til að komast undan. Það var ein af skaplegri hliðum hennar, eins og henni líkaði ekki þegar ég hnerraði eða hóstaði of mikið. Það var eitthvað sem ég saknaði hjá Ellu og ég er ánægður með að Boyo hafi þá hlið.
Mér líkar líka að Boyo myndi vilja sofa smá stund í rúminu þegar við förum að sofa. Það er svo geðveikt kósý með stórum, hlýr loðbolti sem þrýstir á mig þegar ég er að fara að sofa. Sérstaklega þar sem ég á reglulega í svo miklum vandræðum með að sofna (tíðahvörf, það er það sem ég er). Hann er yfirleitt ekki lengur en í hálftíma, en það er alveg nóg til að fylla mína stærstu þörf fyrir nálægð.
Annað það sem mér líkar við hundinn minn er að hann á auðvelt með að umgangast flesta hunda. Það er aðeins gáfulegra með hunda sem eru mjúkir og veikir, vegna þess að Boyo hefur tilhneigingu til að taka málin í sínar hendur, en hann er líka frekar góður í að lesa aðra hunda og lærir tiltölulega fljótt hvað er mikilvægt. Þetta er í mikilli mótsögn við Ellu sem var oftar en ekki algjör undirmaður. Hún var bara með par, þrjá hunda í lífi hennar þegar hún komst yfir unghundaaldurinn.
Eitthvað sem ég er alveg ótrúlega þakklát fyrir það er Boyo, þrátt fyrir stærðina, hef ekki áttað mig á því að hann er sennilega frekar sterkur. Hann er frekar þunnur út af fyrir sig (en ekki eins skörp og Ella), en samt. Hann togar ekki heldur í tauminn, þó hann vilji kannski fara aðeins hraðar en ég stundum. Og trúðu mér þegar ég segi það; þakklæti mitt er endalaust miðað við hvað við áttum í erfiðleikum þegar hann var á sínum verstu unglingsárum og við komumst varla áfram þegar við vorum úti.
Nógu heillandi tíminn síðan ég kom með Boyo heim hefur liðið mjög hratt. Ella leið eins og hvolpnum sínum- og æsku eins og það myndi aldrei taka enda. Það er fyndið hvernig það getur skipt svona miklu á milli hunda. En á heildina litið – Ég á alveg frábæran hund. Báðir hundarnir mínir hafa verið og eru yndislegir, þó á mjög mismunandi hátt.
Og ég myndi myndi ekki vilja hafa það öðruvísi.