We leven werkelijk in een tijd waarin er geen debatten gevoerd kunnen worden zonder dat het allemaal taartengooien wordt. Dus ook in de VS, blijkbaar – en ik breng dit ter sprake vanwege het debat dat ik in dit specifieke geval in gedachten heb, gaat over honden en hondentraining.
Als dat zo is meer dan ik, die vooral de meeste hondentrainers op YouTube volgt, dan weet je dat zeker Zak George de afgelopen maanden hebben we op zoveel mogelijk manieren enorm veel tijd doorgebracht, markt dat positieve bekrachtiging inderdaad solide onderzoek achter de rug heeft, en hoe kun je iets anders kiezen als dat onderzoek het beste van allemaal is, nieuwste en dus coolste – niet te vergeten WAAR?
En dat is ook zo natuurlijk hondentrainers die in plaats daarvan een evenwichtige hondentraining gebruiken – dat is; positieve bekrachtiging EN correcties. In de VS worden bijvoorbeeld elektrische halsbanden en zogenaamde prikhalsbanden gebruikt. Här i Sverige är det förbjudet, och jag tror att de flesta är överens om att det går att lära hunden utan dessa verktyg. Jag kan absolut se poängen med dem, förutsatt att de används korrekt, inte för att skada hunden. Däremot har jag svårt att se att jag någonsin skulle använda endera själv.
Ik hou niet van Zak George. Jag tycker att han är supertöntig, jag tycker att han är alldeles för enkelspårig för sitt eget bästa (för att inte tala om de hundar han lever med och tar sig an för träning), jag tycker att han – sitt yrke till trots, är urkass på att läsa hundspråk, Ik denk dat hij zelfingenomen is, ook al zegt hij dat anderen kunnen doen wat/hoe ze willen, en ik denk dat zijn hele benadering van positieve bekrachtiging dat is… absoluut betreurenswaardig, werkelijk. Ik vind hem niet leuk, heel eenvoudig. Maar ik denk dat wat ik het minst leuk aan hem vind, dit specifieke aan hem is, en vele anderen die positieve bekrachtiging als rode draad hebben in hun ik-heb-een-hond-heid, is het onvermogen en vooral de koppigheid de onwil om te omarmen dat positieve bekrachtiging EEN instrument kan zijn, maar niet de enige.
Nog iets ik hou niet van – en dit geldt voor iedereen die onderzoek als puur beschouwt, harde waarheid, is precies dat. Zak George lijkt al het onderzoek te doen dat hij kan vinden (wat in overeenstemming is met zijn eigen mening, dus) als waarheid, en lijkt ook een soort geromantiseerd beeld te hebben van honden als kwetsbare wezens die niet kunnen opstaan- en het ervaren van andere emoties dan dat ze positief worden versterkt. Het idee dat onderzoek niet per se veel meer met de werkelijkheid te maken heeft, lijkt hem niet te zijn opgevallen, en het lijkt er ook niet op dat hij begreep dat in principe al het onderzoek kan worden verdraaid en geïnterpreteerd zoals men ervoor kiest het te interpreteren..
Dat zal ik niet doen ga als zodanig het debat in; bezoek Zak George op Youtube of Facebook, dan vind je zijn videoposts in wat hij zelf Vlog War noemde. Degene die het op zich heeft genomen om zijn oorlogsdaad in zijn eigen videoposts onder ogen te zien, is dat wel Robert Cabral, zoals ik (in tegenstelling tot) eigenlijk leuk. Cabraal heeft een zeer hoge dunk van zichzelf, maar het mag niet worden ontkend – hij is bekwaam als hondentrainer, hij heeft zin, evenwichtig en in mijn ogen, over het geheel genomen, gezonde houding ten opzichte van honden.
…
Dok – en dat Dit is waar het interessant wordt. Naast deze twee grote namen, dus dat is natuurlijk heel erg, heel veel mensen die commentaar geven. Ik heb met plezier gezeten en de reacties gelezen, en het is werkelijk doormidden gespleten. Er zijn maar weinigen die zeggen dat er voor bestaat- en nadelen aan beide kanten. Wat ik persoonlijk denk dat elke kegel die zich met deze kwestie bezighoudt, mist;
de leiding.
Het vermogen dat eigenlijk aan de hond kunnen overbrengen wat jij wilt. Het vermogen om de hond je serieus te laten nemen. Het vermogen om met uw hond te communiceren zonder de hond te hoeven trainen. De lichaamstaal van de hond begrijpen, wanneer het passend is om te versterken, wanneer het gepast is om van de hond te eisen dat hij zich terugtrekt, kalmeert, of waar het ook over mag gaan. Het vermogen om te begrijpen dat de eigen persoon een grotere impact heeft op de hond dan de gemiddelde persoon zou kunnen begrijpen.
Ik denk het wel bijvoorbeeld onvermurwbaar dat een hond erg bang is, voorzichtig, bezorgd enzovoort, kan minstens zo ver komen samen met iemand die in staat is zijn eigen kalmte over te brengen, hun eigen veiligheid en stabiliteit, zoals het zou samen met een luchthartige, onderhoudend persoon die allerlei soorten gedrag bekrachtigt zonder na te denken. Vermoedelijk komt de hond samen met eerstgenoemde persoon verder. Als die persoon er toevallig ook een of een paar heeft, veilige en stabiele honden om te helpen, dan kan het alleen maar beter worden.
Dit is iets waarvan ik denk dat beide partijen het missen. Het percentage mensen dat zich bij deze derde weg aansluit, waar training van hond is wat onderaan de lijst staat, är inte särskilt många. Jag tycker att det är väldigt synd att man liksom inte tar sig en noga titt på sig själv för att se vad det är man kan förändra, för att hunden ska fungera bättre. Niemand is perfect (inte ens jag!), men det är fullt möjligt att lite självinsikt, självkännedom och vilja att förändra sig själv innan man börjar försöka förändra sin hund.
…
Maar omdat återgå till den här pajkastande debatten. Jag har noterat även för egen del, de gånger jag hamnar i diskussion med någon som slaviskt följer den positiva förstärkningens väg, är att dessa människor är extremt (en ik meen het echt extremt) enkelspåriga, en weigert echt te accepteren dat honden niet van fragiele eierschalen zijn gemaakt, dat ze eigenlijk ook moeten leren omgaan met tegenslagen, en dat niet alles over hondentraining hoeft te gaan.
Als voorbeeld kan Ik neem mijn eigen hond mee, Boyo. Hij reageert op vuurwerk. Hij is een vrij grote Duitse herder die zich dagelijks een beetje een eikel vindt, maar op oudejaarsavond wordt hij heel klein en laf. Hij reageert niet overdreven, maar vorig nieuwjaar (21/22) hij dacht dat hij misschien wel onder de bank zou passen. Hij had het mis. Ik vroeg wat rond naar tips over hoe om te gaan met een hond die er angstig en zenuwachtig van wordt (Ella reageerde nauwelijks tot ongeveer haar zevende, och då blev hon förbannad snarare än orolig/rädd). Någon tyckte att jag skulle lära Boyo att fyrverkerier innebär superduperlek, men det kändes inte riktigt rätt för mig. Det tips som har gett mig (en Boyo) mest kom från Alexandra Ortega på Honden van Pegasus, och gick ut på – låt honom vara. Vill han vara orolig, nervös och rädd – låt honom vara det. Han dör inte, och det är bara bra att han lär sig hantera det. Finns där som ett stöd om han behöver det, men i övrigt – låt honom vara.
Och det fungerade alldeles utmärkt. Var han orolig? En, visst var han det. Men han var lugn och sansad, även om han lade sig under skrivbordet vid mina fötter och stannade där så länge det var lite läskigt.
Om te proberen Beëindig dit bericht op een zinvolle manier;
Ik denk dat het is jammer dat er zoveel mensen zijn die geen verstandig gesprek kunnen voeren. En dan bedoel ik niet alleen in de hondenwereld, alhoewel dat het hier wel zo'n beetje is. Als er iets is waar ik het moeilijk mee heb, zijn het juist zelfingenomen mensen, en degenen die zich bezighouden met juist positieve bekrachtiging hebben die kwaliteit in overvloed. Eigengerechtigheid is een van de eigenschappen die het moeilijk maken een constructief gesprek te voeren, ongeacht waar het over gaat, ongeacht wat men ervan verwacht. En eerlijk gezegd – het is de grootste reden dat ik zoveel mogelijk vermijd om met mensen te praten die deze houding hebben.
Heren – hondenwereld in de VS ziet er iets anders uit dan hier. Als u gemakkelijk geamuseerd kunt worden, kan ik u aanraden dit debat te volgen. Het is eigenlijk best vermakelijk, zij het met een zekere mate van schaamtekussen (vooral als je naar Zak George kijkt).
Tegelijkertijd kan dat ook maak van de gelegenheid gebruik om na te denken over uw eigen mening, wat voor iemand belangrijk is, en hoe je jezelf moet dragen.