Ik blijf het debat tussen Robert Cabral en Zak George volgen. De schaamstreek is enigszins absurd groot, kan ik zeggen. En niet alleen ter wille van Zak George. Het komt vooral door hem, maar ook vanwege velen van degenen die commentaar geven op beide debatposts.
Dat heb ik eigenlijk Er is maar één ding waar ik echt tegen ben in dit debat.
Het handelt uitsluitend over hondentraining.
Momenteel handel het gaat alleen om verschillende tools die in de VS worden gebruikt (elektrische halsbanden en zogenaamde prikhalsbanden), en of het goed is of niet – gebaseerd op onderzoek dat Zak George in elke post behandelt alsof het een onweerlegbare waarheid is die voor altijd zal blijven bestaan.
Zoals ik schreef de andere dag; hier in Zweden is dit debat nogal oninteressant omdat beide instrumenten hier verboden zijn. Ik kan me moeilijk voorstellen dat er hier heel veel mensen zijn die het toch gebruiken, achter gesloten deuren. Dat zijn we allemaal (Ik ook) zo geïndoctrineerd dat het verkeerd is.
Maar omdat terugkeren naar de Verenigde Staten – het debat gaat eigenlijk over correcties met behulp van deze instrumenten. Omdat ik zelf geen positieve bekrachtiging gebruik zoals de mijne einde uitrusting in mijn leven samen met Boyo of een van de andere honden waarmee ik tijd doorbreng, en geef er ook de voorkeur aan om wat ik natuurlijke communicatie met honden noem, te gebruiken in plaats van ze te trainen in elk gedrag dat ik wil zien, het debat voelt dus in veel opzichten tamelijk oninteressant en irrelevant aan.
Nog steeds Ik zit daar en kijk, reacties lezen en zich schamen.
Ik schaam me vooral zoals vermeld was namens Zak George. Hij, net als elke kegel die gewijd is aan positieve bekrachtiging, is dus ervan overtuigd dat dit zijn waarheid is alleen maar goed, dat hij er echt niet mee om kan gaan dat er andere manieren zijn die misschien wel werken. En hoewel ik er zelf waarschijnlijk voor zou kiezen om GEEN elektrische halsband of een zogenaamde prikhalsband te gebruiken, dus ik kan nog steeds zien dat er met enige waarschijnlijkheid een punt met hen kan zijn – op voorwaarde dat ze verstandig worden gebruikt, wat de hond eigenlijk niet schaadt.
Wat ik heb tegen onderzoek, zo algemeen, is dat ik onderzoek niet erg betrouwbaar vind (afhankelijk van het soort onderzoek). Als het om onderzoek en statistieken gaat, is het heel gemakkelijk om de cijfers te manipuleren, zodat het lijkt alsof ze zeggen wat je wilt dat ze zeggen.. Een specifieke vraag onderzoeken en daarbij gebruik maken van zo’n honderd proefpersonen (honden, Bijvoorbeeld) geeft geen bijzonder groot resultaat, en geeft ook geen heel algemeen antwoord. Nu weet ik niet wat voor soort honden er gebruikt worden in onderzoek naar hondengedrag, maar ik vermoed dat je misschien geen honden van zeldzamere rassen in huis neemt – dwz; honden met een hardere, hardere mentaliteit, misschien iets serieuzer, en dat vraagt een andere mentaliteit van de bestuurder, of wat dat betreft, honden met ernstige problemen.
In aanvulling, en Zak George zelf zegt dat in ten minste één van de zijne “vlogje was” video's, het onderzoek vordert en er worden nieuwe manieren gevonden die momenteel beter werken, en die een vlieg wordt, een mode. Er is Niets dat zegt dat positieve bekrachtiging de waarheid is die voor altijd constant zal zijn als het om honden gaat.
Nu herinner ik het me niet als het Robert Cabral was, of een andere hondentrainer genaamd Ivan Balabanov, die zei dat het gemakkelijk is om een ideologie aan te hangen (zoals positieve bekrachtiging is), die je ervan beschuldigt een bandiet te zijn als je je er niet bij aansluit 100 000%. En dat een ideologie als deze echt tot de harten spreekt van de mensen die deze belijden, omdat ze zich goede en capabele mensen willen voelen (eigengerechtigheid, wat trouwens een van de absoluut lelijkste eigenschappen is die een mens volgens mij kan hebben).
Maar dat is het wel zodat ik me niet alleen voor Zak George schaam. Ik schaam mij ook voor veel van degenen die commentaar geven – voor beide kanten. De volgers van Zak George zijn zo hardcore geïnfiltreerd in zijn opvattingen over honden en hondentraining dat ze het niet kunnen zien, iets anders begrijpen of accepteren, zij liever. Helaas is dit het geval bij veel mensen die zo’n diepgewortelde kijk op de waarheid hebben dat ze niet in staat zijn vriendelijk te zijn of een zinvol gesprek te voeren.. Het werkt niet. Dus de opmerkingen over het geheel genomen worden erg onaangenaam. Degenen die Robert Cabral volgen (onder andere) lijkt iets meer intelligentie en sociale vaardigheden te hebben in het voorhoofdsbeen, die op veel niveaus in hun voordeel spreekt.
Maar het is ook zo als je een gesprek probeert te voeren met iemand die zich voortdurend verschuilt achter onderzoek, die weigeren te luisteren en dingen in zich op te nemen, die weigeren te accepteren dat er mensen zijn die anders denken en handelen, dan raak je erg gefrustreerd. Ik heb mezelf in vrij korte tijd opgebrand door te proberen in discussie te gaan met de Zweedse Democraten, Bijvoorbeeld (omdat ik nu toevallig de totaal tegenovergestelde mening heb, in de meeste gevallen). Het resultaat is dus dat sommige opmerkingen afkomstig zijn van de volgers van Cabral, beginnen een beetje onaangenaam en beschuldigend te worden, zelfs die.
…
Omdat ik zelf Ik word niet beïnvloed door dit debat, ik zal er niet aan deelnemen. Ik heb echter een paar vragen gesteld, gericht aan Zak George (die tot nu toe nog niet zijn beantwoord, en dat zal waarschijnlijk ook niet zo zijn). De enige vraag gaat over wat Zak George gaat doen op de dag dat het onderzoek van richting verandert en ineens iets heel anders zegt. Ik ben daar heel benieuwd naar, omdat hij er zo volledig van overtuigd is dat het onderzoek klopt, en die positieve bekrachtiging zonder enige vorm van correctie is de Waarheid.
Mijn tweede vraag ging over wat Zak George vindt van het feit dat het goed kan zijn voor een hond (als een mens) omgaan met vervelende ervaringen. Ik denk bijvoorbeeld aan Boyo die niet van vuurwerk houdt. Wat is het meest “Rechts” – om hem te aaien of hem zijn ongemak te laten overwinnen en aan de andere kant naar buiten te komen?
En omdat dat zo is Veel voorstanders van positieve bekrachtiging praten over de emoties van honden alsof ze mensen zijn – wat willen wij zelf? Ik kan alleen maar zeggen dat ik het liefst leer omgaan met tegenslag en ongemak, omdat ik precies weet hoe verdomd moeilijk het is om die kennis niet te hebben. En waarom zou je iemand willen beschermen tegen een optimaal leven?? Het leven bestaat uit positieve en negatieve dingen – Ik denk dat de meeste mensen dat weten en accepteren. Waarom zou dat voor honden anders zijn??
En als tussenzin hierover over ongemak; En, Natuurlijk kunt u medicijnen geven als de hond zich erg slecht voelt over het plassen. En uiteraard, je kunt bepaald problematisch gedrag in specifieke situaties zeker wegtrainen. Maar dan zijn we weer bij dat ding waarbij alles getraind moet worden, welke ik – werkelijk, heel eerlijk, is tegen. Niet alles hoeft getraind te worden. Er is een leven en een samenleven buiten het aangeleerde gedrag.
…
Omdat ik waarschijnlijk zal het niet kunnen weerstaan, Ik vermoed dat ik dit zogenaamde zal blijven volgen “vlogje was” (Zak George's nette manier om het debat een naam te geven). De schaamstreek zal vermoedelijk alleen maar groter en groter worden. Ik weet ook niet zeker of het enige zin heeft. En sorry om te zeggen – Je weet dat ik Zak George niet mag, en ik denk dat hij grotendeels degene zal zijn die hier niets goeds uit zal halen.