Nu heb ik mijn laatste chemotherapiebehandeling gehad, en de eerste week daarna is voorbij. Ik was de afgelopen week veel te moe om alleen met Boyo te trainen, maar nu begin ik langzaam op te vrolijken – en we trainen verder!
Wij hadden er een van onze daghonden hier vandaag, en toen ze naar huis ging, was Boyo erg moe (zoals gewoonlijk – hij heeft hier altijd geen vrienden meer, ook al spelen ze niet). Als gevolg van mijn voltooide chemotherapiebehandeling heb ik besloten om hier thuis een doodsreiniging uit te voeren (helemaal gek als je net klaar bent en eigenlijk heel moe bent), wat betekent dat er dagelijks een aantal vuilniszakken worden weggegooid. Vandaag was geen uitzondering.
Dus ik sloot tegen Boyo in de slaapkamer, liggend op zijn eigen bed. Hij mocht erbij zijn terwijl ik met de bakken uit de keuken aan het rommelen was, Ik opende de deur en zette ze buiten, gesloten – Goed, weet je. Geruchten over, heel eenvoudig.
Toen zette ik mij en rustte een beetje uit (Natuurlijk zei ik dat ik moe ben na al die chemotherapie?), en dacht een beetje na. Boyo was daar vreemd stil, en dat dacht ik nu ook, klootzakken. Nu wordt het echt een luxe training!
Dus ik kleedde me aan op mij, ging uit, pakte mijn afval en ging het weggooien. Dat is inclusief openen, sluit en vergrendel de voordeur, ritselend buiten de deur, stap de trap af, de poort die daar naar boven gaat, evenals trappen op het asfalt buiten in de tuin.
Geen piep. Of ja, niet dat ik het hoorde, in alle gevallen.
Dat was ik niet zo lang weg. Het afval wordt hier op straat gegooid, het duurt dus maar een paar minuten. Maar toch – Ik was buiten het appartement, hij zat erin.
In mijn wereld Het is een enorme overwinning.
Nu weet ik het dat mensen de dingen een beetje anders doen en een iets andere reactie van hun honden willen krijgen als ze thuiskomen nadat ze weg zijn geweest. Ik behoor tot degenen die geen hysterisch gelukkige hond willen. Ik heb die bevestiging niet nodig – alles, werkelijk. Wat ik wil is een rustige hond die niet hysterisch wordt. Hysterisch gelukkige honden zijn gestresste honden, en dat is in mijn ogen helemaal geen winst.
Dus toen ik kwam binnen, bezocht mijn damestoilet om mijn neus te poederen, Ik opende de deur van de slaapkamer en ging rustig naar binnen. Boyo ontmoette me bij de deur, maar ik heb liever dat hij in bed blijft en het rustig aan doet. Hij mocht weer gaan liggen – en voor degenen die het zich afvroegen: ik zei volkomen sonisch dat hij naar bed moest gaan. Als Duitse herder die hij is, deed hij dat uiteraard, kreeg een snoepje en een goede – Toen moest hij de slaapkamer uit komen.
Het zou moeten wees niet raar, dat ding van komen en gaan. Dat is waar ik naartoe wil, dat is mijn doel.
En nu het voelt zeker haalbaar. Ik heb een paar weken de tijd om dit te oefenen voordat ik het echt op de proef stel. Begin april begint mijn bestralingsbehandeling, en bij de oncoloog duurt het zo kort dat hij dan gewoon moet leren zichzelf te zijn.
Dus van en vanaf nu zal het dagelijkse solotraining zijn, zodat hij te laat kan komen. Persoonlijk ben ik zeer dankbaar dat ik een manier heb gevonden om hem hierbij te helpen, dat werkt echt – voor hem. ♥