Ik moet bekennen dat ik diep onder de indruk ben van mijn hond. Gisteren hebben we daar laatst op geoefend (hij zou) weer alleen zijn. Niet op dezelfde manier als de vorige keer, maar een beetje anders. Ik heb, ondanks het feit dat ik iets meer dan twee weken geleden mijn laatste chemotherapiebehandeling kreeg, zorgde ervoor dat ik thuis in slaap viel.
Vorige week Ik heb een momentje tegelijk, toen ik tegelijkertijd de energie en het verlangen had, schoongemaakt in de keuken. Dit heeft geresulteerd in talloze zakken afval – en een groot aantal tassen met diverse gadgets waarvan ik nauwelijks wist dat ik ze had. Je weet wel, dat wat achter iets anders zit in een kast die je nooit opent, verzamelt stof en bakt en wordt uiteindelijk walgelijk. Eigenlijk allebei dat soort mannen (als je genoeg interesse hebt) kan nuttig en plezierig zijn in een keuken, evenals andere dingen zoals kerstversiering (die ik niet gebruik omdat ik geen Kerstmis vier) en andere kleine dingen.
Mijn geheel dus De hal stond vol met dozen. Helaas heb ik geen auto, dus het wegwerken van de ellende is een probleem geweest. Maar toen kreeg ik hulp, gisteren, alleen maar. Een persoon die ik al jaren niet meer had gezien, kwam en hielp me al deze dozen weg te halen.
En dat is dit is waar solo-training binnenkomt.
Vóór deze Toen de persoon verscheen, besloot ik Boyo in de slaapkamer te stoppen, zodat ik rustig alle dozen in het trappenhuis kon uitscheppen. Deze open plek heeft al het stof en alle losse vacht naar buiten gehaald (zowel Boyo als Molly verliezen momenteel hun vacht) naar de hal en keuken, en ik had geen zin om me te schamen. 😀Dus – het trappenhuis. Boyo was waarschijnlijk een beetje peinzend toen hij mij de deur hoorde openen en ritselen, maar ik nam de vrijheid hem te negeren.
En wanneer de persoon verscheen, ik ging naar buiten, de deur op slot, Ik nam een paar tassen mee en praatte wat. Het duurde een paar beurten op en neer voordat alles kapot was, en ik vermoed dat Boyo erg was, heel attent daar. Maar dat zou hij wel eens kunnen zijn, dacht ik. Overigens denk ik dat het was toen ik op weg was om de deur op slot te doen, dat hij een beetje blafte en een beetje op de slaapkamerdeur klopte. – maar dat negeerde ik ook.
Het duurde niet bijzonder lange tijd, dit. Ik kon deze persoon niet vergezellen, omdat de auto vol zat met spullen. Ik kon gewoon geen stoel krijgen. 😀 Toen ik opstond, ging ik zitten en rookte, ging toen naar bed – en toen liet ik mijn hond uit, die door het hele appartement snelde om te onderzoeken wat er in vredesnaam was gebeurd terwijl hij weg was.
Omdat ik al is van de houding dat het geen probleem hoeft te zijn om te komen en te gaan, dus ik negeer Boyo eigenlijk vrijwel als ik naar binnen ga om hem op te halen. Ik houd er niet van als een hond mij compleet hysterisch blij tegemoet komt (gestresst). Ik heb liever een ontspannen reactie “aha, daar was je”, en niets meer. Ik doe hetzelfde als ik hem ophaal bij mijn vriend die opstond en me hielp toen ik weg was voor behandelingen, doktersbezoeken enz.
Op dit moment is dat zo mijn grootste probleem redenen om minstens één keer per dag het huis te verlaten, totdat het tijd is voor mijn bestralingsbehandeling. Dat is het moment waarop Boyo alleen thuis moet zijn, dus echt. Hoe het hem tot nu toe bevalt, dan gaat het fantastisch goed, dus ik maak me helemaal geen zorgen. Maar afgezien van het weggooien van afval en naar Ica gaan en spullen kopen voor thuis, dus ik heb geen directe redenen om uit te gaan. Ik zal het toch doen, maar het is gemakkelijker als er daadwerkelijk redenen zijn – voor mij, dus. En ja, dat probleem is uitsluitend van mij, het heeft niets met Boyo te maken. 😀
Maar dan, Ik voel mij over het geheel genomen zeer tevreden op dit moment. Zowel bij mezelf als bij Boyo. Met mezelf omdat ik een manier heb gevonden die voor Boyo werkt, en Boyo omdat hij de uitdaging daadwerkelijk aanging. Het lijkt erop dat hij verschillende dingen heeft die tegen hem spreken (zei met veel humor). Ten eerste is hij een man, en daardoor behoorlijk winderig (heb ik gezegd dat ik teven een beetje leuker vind, Nu ik beide heb geprobeerd?). Gedeeltelijk is hij een herder, en daarom helemaal niet erg onafhankelijk. Gedeeltelijk ben ik zijn enige persoon en zijn hele wereld. Dat het ons lukt om er stap voor stap doorheen te komen, zodat hij erin slaagt alleen te zijn, Het is niet slecht roze.
Omdat het zo is zeker niet dat hij dat niet kan. Hij kan. Hij kan immers alleen buiten zitten en wachten terwijl ik in de wasruimte ben. Het is alleen zo dat ik nog geen manier heb kunnen vinden (alleen binnen zijn) die in het verleden voor hem werkte. Ella was veel gemakkelijker om alleen te trainen. Maar toen had ze ook een heel andere mentaliteit, hoewel ze ook erg afhankelijk van mij was. Dat lijkt het motto van de herders te zijn; laten we samen op de heup zitten met onze eigen persoon. 😀