Grein var deilt í Facebook hópi sem ég tilheyri – einhvers konar umræðugrein, þar sem rithöfundur taldi að sveigjanleg tenging væri slæm, og er jákvætt að banna þessu. Ég las sum ummælin, sem í grundvallaratriðum gerði ráð fyrir því að það væri ekkert athugavert við sveigjanleika í sjálfu sér, heldur á þann sem heldur á því.
Persónulega skoðun mín um flexi-coupling er að þeir eru almennt sjúga. Ef þú vilt hafa hundinn þinn í langan taum til að auka hreyfigetu geturðu notað langan taum í staðinn. Mér finnst flexi taumar erfiðir í meðförum vegna stóra handfangsins sem er óþægilegt að halda á, og línan sjálf er líka helvítis sársaukafull ef hún losnar og kippir þér óvart einhversstaðar á líkamann. Og já, Ég hef verið hluti af því.
Það þó ég finnst mjög skemmtilegt í öllu þessu samtali er að bara flexi-coupling er í lagi að nota ef þú gerir það bara á réttan hátt, á meðan önnur tæki/hjálpartæki eru ekki í lagi í notkun. Ég hugsa aðallega um hluti eins og oddkraga eða rafmagns kraga, sem nú er til umræðu í fáránleika í Bandaríkjunum.
Ekki misskilja mig – Ég á erfitt með að ímynda mér að ég noti annað hvort, því ég, eins og allir aðrir í Svíþjóð, er svo innrættur að það er rangt. Ólíkt mörgum öðrum á ég hins vegar ekki í neinum erfiðleikum eða vandræðum með að sjá að það geta verið punktar í báðum þessum – að því gefnu að þau eru notuð rétt án þess að skaða hundinn.
Og það er the, einmitt þessi tjáning – án þess að skaða hundinn, sem er athyglisvert í þessu samtali. Það er ýmislegt sem þarf að fjalla um þar, sem ég held að allavega sumir hugsi ekki um. Og það eru sennilega ansi margir sem hugsa allt öðruvísi en ég sjálfur, og nokkrir stórir hundaþjálfarar í Bandaríkjunum (þó ekki endilega af sömu ástæðum). Það var málið að það væri ekki verkfærið sem er að kenna, en maðurinn sem notar það (sbr. skotvopn).
Ef við byrjum með áhöld/verkfæri til að hafa stjórn á hundinum sínum – eða í öllum tilgangi, að gefa hundinum þínum smá frelsi… Getum við prófað að kíkja aðeins á tækin og tólin sem við notum á og með hundunum okkar, og vera nokkuð málefnalegur?
Við skulum byrja með alveg venjulegum kraga og taumum, einnig beisli með taumum. Mín skoðun er sú að um leið og við setjum taum á hundinn, óháð því hvort það er í kraga eða belti, þá takmörkum við hreyfigetu hundsins. Ef hundurinn dregur í tauminn af einhverjum ástæðum og við stöndum alveg kyrr, þá verður þetta eins konar refsing, því taumurinn er af ákveðinni lengd eftir allt saman, og hundurinn fer ekki lengra en það. Hins vegar berum við okkur sjálf, þá verður þrýstingur einhvers staðar á líkama hundsins, sem er líklegt til að valda einhvers konar óþægindum.
Og það er líklega mótmæla nú margir og segja að ef þú þjálfar hundinn rétt þá togi hann aldrei í tauminn. Og það eru auðvitað rök sem þú getur notað. En ég býst við að flestir sem eiga hund, hafa einhvern tíma upplifað tog í tauminn, burtséð frá því hvort það sé virkilega spennandi staður á hæðinni, manneskja sem hundurinn veit hvern hann vill þangað til, annan hund sem það vill sökkva á, og hár, Köttur, fugl, fótbolta, reiðhjól, hlaupandi krakkar – hvað sem er, óháð því hversu vel á sig kominn hundurinn. Auk þess er það reyndar þannig að áður en þú hefur haft tíma til að þjálfa hundinn þinn gerist hann óþjálfaður og veit ekki hvernig hann á að haga sér í taumi.
Fyrir að taka bara flexi-coupling sem dæmi, Ég tel persónulega að það sé gildra sem margir láta blekkjast af. Þér finnst svo sniðugt að leyfa hundinum að fara aðeins eins og hann vill, og auðvitað getur það verið gott. Boyo fær stundum að fara langt (venjulega) koppel, sem bæði ég og hann njótum. En bara í augnablikinu þarf vellíðan að setjast aftur í sætið, vegna þess að mín persónulega skoðun snýst um lítið annað en bara það.
Vandamálið mitt er þegar menn láta sitt (oft lítið) hundar ganga í löngum sveigjanlegum taum á hjólastígum sem eru þungir umferðir af reiðhjólum og öðru. (Ég er alveg búinn að gleyma hvað þeir heita, þessir hlutir sem allir svona hjóla um á). Það er alls ekki óeðlilegt að sveigjanleg tenging fari yfir hjólastíginn, sem þýðir að allir sem fara um á hjólum eiga slysahættu fyrir bæði sjálfir, hundur og bílstjóri.
Auk þess, bara af því vera svona, er ekki alveg óvenjulegt að hundurinn með sveigjanlega taum brjálast þegar hann sér aðra hunda – en maðurinn hefur ekki vit á að koma með hundinn sinn (og ef það gerist þá er það ekki nógu hratt), sem þýðir að kynni við hunda geta verið frekar óþægileg.
Og ég get það finnst það ekki fallegt af hundinum manninum. Heldur finnst mér það brjálæðislega ábyrgðarlaust og hrokafullt. Af hverju myndirðu vilja útsetja hundinn þinn fyrir slysahættu?, bara vegna þess að þú vilt að það fái að fara nákvæmlega þangað sem það vill og saknar þeirrar uppbyggingu sem gönguferð getur raunverulega stuðlað að.
Það er skrítið að ákveðnir hlutir, sem hægt er að nota á algjörlega rangan hátt og valda skaða ekki bara á hundinum heldur líka fólki og dýrum í kring, leyfilegt, á meðan önnur áhöld eru bönnuð, eins og þegar það er notað á réttan hátt, getur sennilega skipt gríðarlega miklu máli í umfram allt hundaþjálfun.
Mig langar hingað legg mjög áherslu á að ég ekki er talsmaður þess að hvorki sé notað oddkraga né rafmagnskraga. Ég er hins vegar alveg sannfærður um að þær geta haft mjög jákvæð áhrif – að því gefnu að þær séu notaðar þannig að þær skaði ekki hundinn. Ég hef rekist á rafmagnskraga í allt öðru samhengi, og vita til dæmis að lægsti styrkur er mjög, mjög lágt. Ef þú telur að hundur hafi umtalsvert meiri feld á milli húðar og kraga en við höfum ef við myndum reyna það á okkur, svo eru líkurnar á því að það sé í raun sárt, frekar lítið. Eins og ég skil það er hugmyndin ekki sú að það eigi að meiða, án þess að það þurfi að virka eins og þegar þú potar í hundinn með fingrunum til að trufla mjög sterkan fókus, eða hegðun sem er ekki æskileg.
Á þeim vettvangi Auðvitað gæti ég haft rangt fyrir mér, en enginn af hundaþjálfurunum sem ég fylgist með talar nokkurn tíma um að nota hámarksstyrk, án þess lægsta.
Sem by the way fær mig til að hugsa um eitthvað annað sem virðist vera áberandi hjá mjög mörgum. Þetta er til að hlífa hundinum við óþægilegri reynslu. Lífið á greinilega að vera sólskin og veislur allan tímann, því annars er þetta leitt fyrir hundinn. Og ef hundurinn lendir í einhverju óþægilegu eða viðbjóðslegu hefur hann orðið fyrir áfalli og því þarf að þjálfa hann með tímanum og eilífðinni til að hann komist í gegnum eymdina, ef það er jafnvel hægt.
Hvernig væri það ef við leyfum hundunum okkar í staðinn að ganga í gegnum óþægindi til að læra? Er það ekki það sem við viljum að börnin okkar geri – læra að takast á við óþægindi, áföll og svo framvegis, til þess að brotna ekki hið minnsta niður síðar á ævinni?
Sem dæmi á því að ég get tekið Boyo og hvernig honum finnst flugeldar á gamlárskvöld vera grófir. Ég er aðeins fyrir ofan það, því Ella var alveg sama – og ef henni var sama varð hún reið og skammaði flugeldana (bæði innan og utan). Boyo vill helst fela sig. Og það eru raðir af valkostum þar; Ég gæti þjálfað hann í að finnast flugeldar skemmtilegir, Ég get vorkennt honum og klappað honum, eða ég læt hann vera svo hann læri að takast á við óþægindin án þess að brotna niður.
Mín persónulega ósk eru þeir síðarnefndu. Vegna þess að það er svo að óþægileg reynsla kemur upp af og til, og ég vil frekar að hann hafi að minnsta kosti einhvers konar hugmynd um hvernig eigi að höndla það án þess að ég blandi mér í það. Það sama á einnig við um hluti eins og klóklippingu og þess háttar. Honum finnst það ekki fyndið, en hef lært að það er bara að líka við ástandið. Því minni sem hann er, því betri er hann sem hundur, því hraðar sem við komumst að – og svo er það annað hvort gott eða vont eftir á. Mig grunar að það sé líklega einhver sem heldur að ég misnoti hundinn minn illa þegar það er kominn tími til að klippa klærnar, og er það auðvitað ekki. En ég sætti mig samt ekki við læti og læti. Ég verð heldur ekki stressuð og stressuð. Ég er bara að upplýsa þig um að nú er kominn tími til að hætta að tuða og liggja kyrr, svo við verðum búin. Og ef einhver er að spá, þannig að það getur þýtt að ég taki í hendurnar á honum til að koma honum í skilning um að það sé kominn tími til að herða sig.
Stundum hugsa ég að margir virðast halda að hundarnir þeirra séu úr gleri og þoli ekki að vera ákveðnir, setur mörk og krefst einhverrar reglu og reglu. Án uppbyggingu er stjórnleysi, og það lætur engum líða vel. Ég myndi ekki vilja lifa í stjórnleysi, því mér gengur illa með óreiðu. Aðalmarkmið mitt, bæði fyrir mig og hundana sem ég eyði tíma með, er jafnvægi. Það þýðir ekkert að halda því fram að ég sé fullkominn. Ég verð pirruð og stundum pirruð. En þegar á heildina er litið þá legg ég mig fram um að vera eins í jafnvægi og hægt er, vegna þess að ég tel að það gagnist bæði mér og dýrunum sem ég hef í kringum mig (Ég er með köttinn minn Molly með í þessu).
Og þegar það þetta á við um bann við ýmsum áhöldum og verkfærum, þannig að ég held að flestir ættu að skoða hvað þeir nota sjálfir og hvernig það hefur áhrif á hundinn, áður en þú byrjar að fordæma aðra. Umfram allt ef þú einbeitir þér að því að þjálfa hundinn þinn, eins og svo margir virðast vera.