Nú erum við komin að alvöru alvarleikanum, þegar Boyo þarf að takast á við að vera einn – og trúa á helvíti, hann gerir það. Með glæsibrag, Auk þess. Ég er svo stolt af litla prinsinum mínum, sem er reyndar frábær hæfileikaríkur. Ákveðin rútína er samt nauðsynleg, og hann er svolítið tístandi áður en ég fer og rétt þegar ég opna og opna útidyrnar. En annars – þó gott. ♥
Honum líkar ekki virkilega að vera föst í svefnherberginu – honum finnst gaman að renna framhjá og þjóta út aftur. Við glímum við það – og við munum æfa það núna um páskana, þegar ég þarf ekki að fara. Hefði haldið að við myndum byrja þegar fyrr í vikunni, en ég virðist tilheyra þeim sem verða mjög þreyttir af geisluninni (svefnþreyttur) svo ég hef reyndar ekki getað það.
En fyrir utan að hann er dálítið tístandi þarna áður en ég fer, hann er virkilega frábær hæfileikaríkur. Ég rakst á nágranna um daginn, og spurði hvort hann heyrði Boyo gelta að einhverju, en hann hefur greinilega verið rólegur. Svo ég er ofsalega stolt af mínum stóra, Brúðuhundur. ♥
Og þegar ég kemur heim, hann er líka dauðans rólegur og alveg rólegur. Ég er ekki að hleypa honum út í einu, en hann þarf að bíða á meðan ég fer að sofa, kúra með köttinn, kveikir á katlinum og svo framvegis, áður en ég fer inn og sæki hann. Og hann hefur líka lært að það er ekki hysterískt viðhorf sem borgar sig, en hann heldur öllum loppum sínum á gólfinu (hann getur verið frekar stökkur annars) þangað til hann fær nammi – og svo hleypur hann út. 😀
Eitt það það skemmtilega við þetta er að ég mun geta hangið með einum af bestu vinkonum mínum eins og okkur líkar að hanga – með því að fara í verslunarferðir. Þegar Boyo var lítill fengum við daghund sem var heldur ekki einn í þjálfun, svo það gekk svo sem ekki upp þá. Meðan á Covid stóð vildi ég ekki fara og hætta á að smitast, og ég hef líka átt Boyo sem þoldi ekki að vera einn.
En nú hvenær hann er svona góður, svo það mun virka. Það þýðir að ég get í raun farið af stað og gert hluti án hans. Nú vil ég frekar hafa hann með sem mest, en ef það virkar ekki þá er alveg frábært að geta farið sjálfur.
Svo ég viðurkenni ég er svolítið fáránlega stolt, bæði yfir sjálfum mér og Boyo. Sjálfur vegna þess að ég (loksins!) fann leið sem virkaði fyrir Boyo, og hann fyrir að geta gert það í raun og veru. Mér finnst líka frábært fyrir hann að læra að vera hann sjálfur. ♥