Ik realiseerde me een tijdje geleden dat het heel lang was sinds ik hier blogde. Dacht dat ik er een beetje over zou veranderen, Dus er zal dus soms een bericht zijn. 😀 Op dit moment ben ik tevreden met een kleine algemene update over hoe we dit thuis hebben.
Laatste nieuws
De laatste keer dat ik schreef was in september. Sindsdien is er feitelijk niet veel gebeurd. Of, jo, wat maakt het uit – dat is zeker het geval! 😮 Ik stond eigenlijk op het punt het te vergeten! 😀
Voordat ik een Ziektewetuitkering kreeg, werkte ik als fotograaf. Dat ga ik niet nog een keer doen, maar ik heb eigenlijk een fotografiecursus gevolgd! En het was zo verdomd gek dat ik halverwege bijna flauwviel. Je hebt geen idee hoe geweldig het was om de grootste passie van mijn leven weer aan te wakkeren – fotografie. Ik hou van en ben dol op honden, maar die interesse komt niet eens in de buurt.
In welk geval. Boyo moest uiteraard mee naar alle bijeenkomsten waar we buiten waren (dat was bijna iedereen). Hij werd uiteraard beste vrienden met alle deelnemers, die het meestal niet erg vonden dat hij op hun schoot klom, stond op en leunde tegen hen aan om te knuffelen en de wereld voorbij te zien gaan, en, in het algemeen, op hun best zijn, liefdesdorstige ik.
Van mijn kant voelde het nodig om de deelnemers te vertellen dat mijn hond een expert is in liegen. Vooral als hij erop staat te beweren dat hij dat wel doet aaaaldrig haal wat liefde in huis. 😀 😀 😀
Met fladderende gedachten – Laatst wilde ik het afval weggooien (eigenlijk een oude geopende zak puppyvoer waar Boyo niet tegen kon toen hij klein was), en toevallig sprak ik met een kerel die ook afval aan het opruimen was. Hij groeide op met Duitse herders en had zijn eigen herders sinds hij van huis verhuisde. Het is waarschijnlijk niet verrassend dat hij en Boyo onmiddellijk superpolair werden.
Ik ben er zelf achter gekomen dat Boyo deels knap is, deels super leuk, is goed gespierd en over het geheel genomen een absoluut fantastische hond.
Het is één ding om dit allemaal zelf te weten. Het is toch iets heel anders om het van iemand anders te horen, vooral een gloednieuw mens.
Het spannendste wat er nu gebeurt, is dat ik vanaf dinsdag mijn appartement laat verbouwen. Dit betekent dat ik een aantal dagen bezig ben geweest met het leegmaken van boekenplanken, geschoten meubilair, zoveel mogelijk samengedrukt op een zo klein mogelijk oppervlak, enzovoort. Het is onmiskenbaar een project, maar het zal goed zijn als het klaar is.
Je kunt dus vooral op Molly hopen (de kat) geeft de duivel de tijd om zijn klauwen in het nieuwe behang te steken. En ik hoop ook dat het nog een tijdje droog blijft, zodat het nieuwe halbehang niet vies wordt van een natte hond, tegelijk. En ik zeg het, ook al heb ik het behang zo gekozen dat het hopelijk niet zo duidelijk zichtbaar is als op het huidige behang.
Op zichzelf – ongeveer drie weken geleden of zo, Boyo scheurde de neusriem die hij van Ella had geërfd. Ik weet niet meer hoe oud ze was toen ik hem kocht, maar het is waarschijnlijk het minste 6 – 7 jaar oud. Het duurde totdat Boyo buiten een kat zag, en dacht dat hij er achteraan zou gaan. Toen brak de neusriem, en ik was erg blij dat er een veiligheidslipje aan de ketting zat.
Ongeveer een week later nam ik Boyo mee naar Arken Zoo en kocht een nieuwe. Boyo vond dat hij een cadeautje verdiende omdat hij zo braaf was en het verdragen van het passen van meerdere halsters, dus ging hij en kreeg een grote, roos, ritselend hart met een grote, lachende mond. Het was alsof ik gewoon kocht en er gelukkig uitzag, en pak het voorhoofd. Grote, geweldig, zwarte Duitse herder met zijn grote, roos, pluizig hart, evenals. 😀
Dat hart is overigens al een zaak geworden, niets meer. Het duurde misschien tien dagen voordat het hem lukte om ergens open te gaan en de pluisjes eruit te trekken. Godzijdank heb ik het eerder ontdekt, dus ik heb het voor hem leeggemaakt (en waarschijnlijk meer verbruikt dan 99% van al het plezier). Hij is soms streng voor zijn speelgoed, de goede Boyo.
Gelukkig voor hem is hij schattig. 🙂