Það eru reyndar rúmar tvær vikur síðan Iza flutti inn sem pínulítill kettlingur með mikla raddstyrk þegar kemur að því að hvæsa gegn stórum, svartur, ostur, loðinn hundur með meiri forvitni en hún var sátt við.
Hins vegar var það þá.
Tíminn flýgur þegar þú ert lítill kettlingur, og það gerist alltaf. Fyrsta vikan, kannski tíu dagar eða svo, hlutir komu fyrir hana næstum klukkutíma til klukkutíma. Alveg ótrúlegt.
Ég get sagt þetta í stuttu máli;
Reyndar held ég að enginn fyrri köttur hafi liðið jafn vel heima á stuttum tíma, Ég er Isa. Ég sótti hana á sunnudegi, og á miðvikudag/fimmtudag vikuna á eftir leið eins og hún hefði alltaf verið hér. Ekki, eftir um tvær og hálfa viku, er ekki beint eitthvað nýtt lengur, en bara nákvæmlega eins og það á að vera.
Hversdagslega.
En hlutirnir gerast samt. Fyrir nokkrum dögum síðan var það í fyrsta skipti sem ég sá Iza og Boyo liggja svona nálægt hvort öðru. Bara þegar ég lagði símann frá mér, Ég sá líka að Boyo fékk sína heitustu ósk uppfyllta. Iza áttaði sig á því um kl 14 vikna aldur að Boyo er í raun alvöru, virkilega vitlaus hundur og svo sannarlega, reyndar, þarf að þvo bæði andlit og eyru.
Boyo hefur átt Molly eftir allt saman, 14 ára frænka mín, sem þvottavél. Hann hefur virkilega saknað þess, og ég er mjög ánægður fyrir hans hönd að Iza skuli á endanum taka við því hlutverki. Nú er hún kettlingur en ekki fullorðinn kvenkyns köttur – en. En hver veit, kannski verður það svona á endanum.
Þeir eru líka farnir að leika sér aðeins. Hann vill meira en hún, en það litla sem hann fær að gera (fyrir hana) Mér finnst þeir báðir frekar skemmtilegir. Hvað sem því líður þá er þetta bæði fyndið og skemmtilegt fyrir mig.
Tilviljun, Iza er algjör klifurapi. Skrifstofustóllinn minn er einn skemmtilegasti leikvöllurinn fyrir lítið kisubarn, alveg klárlega. Hún kastar sér á bakið á bakstoðinni og hang-klifrar með klærnar, upp á toppinn og leggst eins og padda og finnst hún flottust í öllum heiminum. Og hún er það, auðvitað.
Ég er ótrúlega ánægður með hvernig komu Iza og fyrsta skiptið hefur þróast. Það er ekkert sem þú getur vitað fyrirfram. Ég býst við að það verði enn meira vesen á endanum. Núna erum við í miðju heitu sumri, og íbúðin mín verður sjúklega heit – þannig að við erum öll frekar rugluð í heildina, þó ég telji að Iza ráði við það best af okkur.
Fyrir utan það get ég sagt þér að hún borðar eins og hestur, drekkur frekar mikið vatn fyrir að vera svona lítill, að Boyo hafi enn og aftur tekið að sér það hlutverk að þrífa ruslakassann hvenær sem honum sýnist (sem venjulega felur í sér að tjalda gólfið allt í kring með bæði kattasandi og stundum líka kattasandi), að Iza spilar íshokkí með kúlum úr matarskál Boyo (hann gurglar eitthvað alveg hræðilegt þegar hann borðar), að ryk-/ loðskrúður séu alveg í lagi að leika sér með þegar þú ert kettlingur…
Þarna. Þú heyrir – lífið er eins og það á að vera, aftur. Sem fyrir það efni felur einnig í sér ýmis rifmerki á höndum. Ekki vegna þess að hún vilji særa mig, en af því að hún er kettlingur og það gerist stundum svona.
Ég hef þekkt í mörgum, mörg ár sem ég þarf alltaf að eiga að minnsta kosti einn kött. Þessir tveir mánuðir sem liðu á milli Molly og Izu hafa alls ekki verið skemmtilegir. Það er allt of tómt án kattar. Mig langar í og þarf bæði kött og hund í lífinu – það er bara.
Að fylgja líka kettlingi og fylgjast með henni stækka – það eru sannarlega forréttindi. Sérstaklega þegar það felur í sér að sjá sambandið milli hennar og Boyo þróast og vonandi verða eitthvað raunverulegt, virkilega fínt.