Het is eigenlijk iets meer dan twee weken geleden dat Iza bij haar introk als klein katje met geweldige stemmogelijkheden als het gaat om sissen tegen grote, zwart, kaasachtig, harige hond met meer nieuwsgierigheid dan waar ze zich prettig bij voelde.
Dat was echter toen.
De tijd vliegt als je een klein katje bent, en het gebeurt de hele tijd. Eerste week, misschien een dag of tien, Er gebeurden bijna van uur tot uur dingen met haar. Absoluut ongelooflijk.
In het kort kan ik dit zeggen;
Sterker nog, ik denk niet dat een eerdere kat zich in zo korte tijd zo thuis heeft gevoeld, Ik ben Isa. Ik heb haar zondag opgehaald, en woensdag/donderdag de week daarop voelde het alsof ze hier altijd al was geweest. Niet, na ongeveer twee en een halve week, is niet bepaald iets nieuws meer, maar precies zoals het moet zijn.
Elke dag.
Maar er gebeuren nog steeds dingen. Een paar dagen geleden was het de eerste keer dat ik Iza en Boyo zo dicht bij elkaar zag liggen. Net toen ik mijn telefoon neerlegde, Ik zag ook dat Boyo zijn grootste wens in vervulling zag gaan. Iza besefte het ongeveer 14 weken oud dat Boyo eigenlijk een echte is, echt waardeloze hond en inderdaad, werkelijk, moet zowel het gezicht als de oren wassen.
Boyo heeft Molly toch gehad, mijn 14-jarige tante, als wasmachine. Hij heeft het echt gemist, en ik ben erg blij voor hem dat Iza uiteindelijk die rol op zich zal nemen. Nu is ze een kitten en geen volwassen poes – dan. Maar wie weet, misschien zal het uiteindelijk wel zo zijn.
Ze zijn ook al een beetje aan het spelen. Hij wil meer dan zij, maar het weinige dat hij te doen krijgt (voor haar) Ik vind ze allebei heel leuk. Voor mij is het in ieder geval geestig en leuk om naar te kijken.
Iza is overigens een echte klimaap. Mijn bureaustoel is een van de leukste speeltuinen voor een kleine kat, heel duidelijk. Ze werpt zichzelf op de achterkant van de rugleuning en klimt met haar klauwen omhoog, naar de top en gaat liggen als een pad en denkt dat ze de coolste van de hele wereld is. En dat is ze ook, Natuurlijk.
Ik ben ontzettend blij met hoe de komst en eerste keer van Iza zich heeft ontwikkeld. Er is niets dat je van tevoren kunt weten. Ik verwacht dat er uiteindelijk nog meer onheil zal ontstaan. Momenteel zitten we midden in een zinderend hete zomer, en mijn appartement wordt ziekelijk heet – dus we zijn over het algemeen allemaal behoorlijk genaaid, alhoewel ik denk dat Iza er het beste mee omgaat.
Daarnaast kan ik je vertellen dat ze eet als een paard, drinkt behoorlijk veel water omdat hij zo klein is, dat Boyo opnieuw de rol op zich heeft genomen om de kattenbak schoon te maken wanneer hij daar zin in heeft (waarbij meestal de vloer rondom wordt gedrapeerd met zowel kattenbakvulling als soms ook kattenpoep), dat Iza hockey speelt met knikkers uit Boyo's voerbak (hij gorgelt iets heel vreselijks als hij eet), die stof-/pelsdoekjes zijn prima om mee te spelen als je een kitten bent…
Daar. Je hoort – het leven is zoals het zou moeten zijn, opnieuw. Waar overigens ook diverse scheursporen op de wijzers bij horen. Niet omdat ze mij pijn wil doen, maar omdat ze een kitten is en het gebeurt soms zo.
Ik heb er velen gekend, vele jaren dat ik altijd minstens één kat moet hebben. De twee maanden die verstreken tussen Molly en Iza waren helemaal niet leuk. Het is veel te leeg zonder kat. Ik wil en heb zowel een kat als een hond nodig in mijn leven – het is gewoon zo.
Om ook een kitten te volgen en haar te zien opgroeien – het is echt een voorrecht. Vooral als het inhoudt dat de relatie tussen haar en Boyo zich ontwikkelt en hopelijk iets echts wordt, echt leuk.