Iza woont nu iets meer dan een maand bij mij en Boyo. Gedurende deze maand is er ongelooflijk veel gebeurd met deze kleine dame. Crikey, hoe ze groeit – en eet. 🥵Als het zo doorgaat eet ze mij het huis uit, dan is het er één die waar is.
Ik geloof op zichzelf dat het beetje bij beetje verandert, omdat we van voer veranderen. Ze heeft een vrij goedkope gegeten (van de fokker), en ik heb haar op kittenvoer van Bozita gezet, omdat ik wil dat ze Bozita blijft eten als ze groot is.
Heren. Voedsel en haar groei zijn lang niet de enige dingen die gebeuren.
Iza is gestopt met het grommen naar Boyo elke keer dat ze hem ziet (de eerste paar dagen) om zijn bestaan te aanvaarden, om te beginnen met schermen en boksen met zijn neus, tot – dit, op de foto hierboven.
Dit gebeurde onlangs, en mijn wiskundehart smolt volledig. Het was een erg warme dag, en Boyo stond erop om te liegen en tegen mijn voeten te drukken. Plotseling sprong Iza op de grond, ging en ging aan zijn hoofd liggen – en begon hem te wassen. Daarna moest hij als kussen fungeren, wat hij deed met een grote, rond oog dat me aanstaarde alsof hij het wilde zeggen “mat, Ik durf niet te bewegen, want als ik dat doe, gaat ze haar gang en is het voor mij veel te gezellig om haar te willen storen”.
Met andere woorden, je begrijpt zelf dat mijn hart op de grond viel en daar heel glad lag. 🥰O mijn god, ze waren zo schattig.
En ik ben zo waanzinnig onder de indruk van Boyo dat mijn hart daardoor bijna uit mijn borst valt. Hij is geweest, en is, zo ongelooflijk goed met Iza dat ik helemaal bloederig ben. Hij is geduldig, hij is kalm, hij is (het grootste deel van de tijd) nuchter, hij laat haar omheinen en in dozen doen met zijn neus, hij wordt volkomen stil als ze beseft dat hij waardeloos is en wast hem – of ga bij hem liggen als kussen, blijkbaar.
Maar het is zeker niet allemaal rust en stilte. Ze dwalen ook af. Voor een week of zo, ongeveer, Dat deden ze vroeger als ik ging slapen, op de slaapkamervloer gaan liggen. Iza gaf haar maag over, Boyo begon haar met zijn neus te porren, ze vocht en bokste hem, hij poetste haar meer, totdat ze moe werd, pep naar, stond op en sprintte weg. 😅
Ik ben zo ongelooflijk dankbaar dat dit hele proces zo goed is verlopen, en in zo'n korte tijd. Ze zijn net zo goede en hechte vrienden geworden als ik had gehoopt. Het vertrouwen is aan beide kanten compleet, die ze overigens ook op mij richten. Maar ze hebben hun eigen relatie waar ik helemaal niet bij betrokken ben, en het is ongelooflijk mooi om te zien.
Dan ontwaakt Boyo's jachtinstinct als we buiten zijn en hij een kat ziet, en haar, een vogel, egel, eekhoorn of iets anders dat snel beweegt – het is iets heel anders. Binnenin is hij fantastisch met Iza, en ik ben allebei trots, boven het podium, onder de indruk en dankbaar dat ik de beste hond ter wereld heb (ondanks het feit dat hij meestal ook een muppet is – beide dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn 😄).