Met de tiende verjaardag van mij en Ella vandaag, Het 29 april 2019, Ik begin deze blog die gaat over mijn leven met Ella, maar misschien nog wel meer over hoe wij mensen met onze honden communiceren, hoe we ze behandelen en beheren en hoe we een gunstige relatie met ze opbouwen.
Maar eerst – Haar! ♥
Tien jaar geleden Ik sleepte een doos naar boven met daarin een puppy van acht weken oud en haar startpakket van het hondenfokstation van de strijdkrachten. Het werd tijd dat ik een verzamelaar werd, en ik ben waarschijnlijk nog nooit zo gelukkig geweest als in de auto op weg naar huis met Ella slapend in mijn armen.
De eerste eer wat ze deed toen ze op de grond ging zitten, was om de katten te achtervolgen. Tien jaar later heeft ze de lelijke gewoonte nog steeds niet opgegeven. Destijds was ze echter zo klein dat ze eigenlijk iets kleiner was dan in ieder geval de grootste kat (Ik heb er altijd twee gehad, maar het is nu niet meer hetzelfde als toen).
Er waren er meerdere nodig maanden om haar kamer schoon te krijgen – Oh mijn God, we renden de trap op (woont op de derde verdieping zonder lift). Bovendien had ze energie en zelfs toen, klein als ze was, de bereidheid om te werken en nieuwe dingen te leren. Voor mij die nog geen hond had (De hond die we hadden toen ik nog bij mijn ouders woonde, tel ik niet mee) het was eigenlijk moeilijk om haar bij te houden.
En dat is ook zo er nog steeds. Het is altijd moeilijk geweest om mijn hond bij te houden. Ze snelt door het leven en wil van alles beleven en doen – bij voorkeur tegelijkertijd. Ze wordt automatisch de beste vrienden met elke persoon die ze ontmoet en verwacht dienovereenkomstig aandacht.
Tien jaar oud ze is een beetje gekalmeerd. Ze wordt nog steeds hysterisch blij als we mensen ontmoeten die ze kent, maar ze kan niet langer zo lang aandacht en kattenkwaad opeisen als voorheen. Haar gewrichten begeven het, wat ik al weet sinds we de uitslag kregen van de röntgenfoto van de heupen en ellebogen voordat ze de conditietest deed.
Samen met Ella, ik heb een leven gehad dat ik om voor de hand liggende redenen zonder haar niet zou hebben gehad. Ik leef met een psychische aandoening (bipolaire stoornis) en daarnaast ben ik nogal lui en comfortabel. Ella's aanwezigheid heeft me gedwongen de deur uit te gaan, zelfs als ik dat niet wilde.
Dat heeft zij ook dwong mij om goed naar mezelf te kijken als het gaat om hoe ik met honden om wil gaan. Voor mij zijn leiderschap en dominantie geen negatief geladen woorden, hoewel ik weet dat dat voor veel anderen het geval is. Voor mij is het niets anders dan een duidelijke gids zijn die structuur en richting geeft aan het bestaan van de hond. De strategieën en technieken hiervoor variëren bij de meeste mensen die met honden leven, maar ik kan alleen voor mezelf spreken als ik dat zeg (voor mij) gaat over weten wie ik ben en mijn ruimte durven opeisen.
Ondanks het feit dat onze het gemeenschappelijke leven is de afgelopen tien jaar niet altijd over rozen gegaan, ik ben zo ongelooflijk dankbaar dat ik de kans heb gehad om samen te leven met Ella. Ik zal geen nieuwe voederhond van de strijdkrachten krijgen, en het is ook niet iets dat ik aan een particulier aanbeveel – maar het feit blijft; mijn ervaring met een hond die gefokt is voor de strijdkrachten is dat het ongelooflijk felle honden zijn. Ik denk niet dat ik ooit nog met een hond zal leven die dezelfde psyche heeft als Ella.
Ella van de strijdkrachten is een van de grootste liefdes van mijn leven. Ze zal altijd in mijn hart zijn. Ik kan niet geloven hoeveel geluk we hebben gehad, zij en ik., die, ondanks dat ze zo verschillend zijn, zo goed hebben samengewerkt.
#mattesjackejunge