Zoals ik al zei, Ella is niet langer een jongere. Ze werd die dag tien jaar oud 4 Mars, en al een paar jaar daarvoor begon het opgemerkt te worden, dit met haar gewrichten. Ze hinkte af en toe, en we zijn geleidelijk gedwongen de lengte van onze wandelingen te verkorten. De afstanden die we vandaag de dag lopen als lange wandelingen zijn vergelijkbaar met het bedplassen toen ze jonger was.
Ik weet het niet Ik ben extra belachelijk bloedig, maar ik wil graag een beetje voorzichtig zijn met mijn hond nu ze oud is. Wij gaan niet ver, en we gaan ook niet zo snel – normaal wandeltempo op de dagen dat wij er zin in hebben, anders langzamer.
Wat ik denk Het moeilijkste aan het leven met een oude hond is de mate waarin het oké is om bloederig te zijn. Een oude bekende vertelde me ooit dat hij liever profiteerde van de tijd die er nog over was, zorgt ervoor dat de hond plezier heeft, om samen nieuwe herinneringen te creëren – in plaats van overdreven voorzichtig te zijn.
En het feit is dat er een punt in zit. Ik vergeet het graag, want ik kan me niet voorstellen dat ik zonder mijn Ella zou zijn, mannen – omwille van wie spaar ik haar?
Is het voor dat ik haar nog een paar maanden mag houden, maar dat ze zich ondertussen verveelt? Of is het omwille van haar, zodat ze niet hoeft te lijden?
Onze wandelingen is zoals ik al zei erg, nu heel kort. Wij gaan niet de deur uit om te sporten of fitness te trainen – we gaan naar buiten zodat Ella kan pissen en poepen, een beetje ruiken en in ranzige stront over de gazons rollen. Blaffen naar een andere hond (of kat, voor dat deel) – wees zo hond-ig, evenals. En dat is oké.
Maar het feit is dat er is slechts zo veel verschillende manieren om dit te omzeilen. Het maakt niet uit welke van hen we kiezen om te gaan, dus het was niet lang geleden dat we daar voor het laatst waren. En geloof me als ik dat zeg; het is zo vreselijk saai dat we allebei bijna knappen.
Wij hebben er een elektrisch lichtpad hier. Het is dichtbij en goed – en verder is het opgedeeld in een aantal kortere stukken, doorkruist door verharde looppaden waar je uit kunt stappen als je genoeg hebt van het pad. Dit betekent dat je niet het hele eind hoeft te gaan, maar kan maar een klein stukje lopen.
Dat is wat dat hebben we vandaag gedaan. Ik heb mezelf ertoe aangezet daarheen te gaan, omdat ik het me tot voor kort niet kon veroorloven een tekenketting voor Ella te kopen. Ze heeft al twee teken gehad, en teken behoren tot de meest walgelijke dingen die ik ken. Maar nu heeft ze haar halsband om en kunnen de teken op haar grassprietjes blijven zitten, filialen enzovoort en hoeven helemaal niet bij ons thuis te komen.
En ik dacht toen we de eerste gingen, heel kort stukje in de track dat we dit vaker moeten doen. Ik heb geen idee hoeveel tijd we hebben, ik en mijn Ella, maar ik zal waarschijnlijk het idee laten varen om haar zoveel mogelijk te redden. Het is waarschijnlijk een tikkeltje mooier, zowel voor haar als voor mij, als we een beetje in de groef kunnen lopen en echt gezellig kunnen zijn in plaats van dood te gaan van verveling op de voetpaden hier in de buurt.
Maar het doet mij wel heel verdrietig om te bedenken hoe we ons moeten aanpassen aan haar uithoudingsvermogen, dat immers steeds kleiner en kleiner wordt. Vroeg of laat komen we daar als ze er niet in slaagt de trap op te lopen naar de derde verdieping waar ik woon, als het haar niet lukt om op de bank of op bed te springen. Vroeg of laat zal ik moeten bellen en een afspraak maken – en dat wil ik niet.
Er is veel wat positief is aan het hebben van een oude hond – ze zijn wijs en wijs en verdomd goed. Maar ze worden er niet jonger op, en uiteindelijk laten ze er één achter.