Dit bericht gaat over enkele van de positieve gevolgen van helder leiderschap. Ik wil in geen geval beweren dat ik de perfecte mat ben (want dan zou ik liegen), maar sommige dingen zou ik graag willen geloven dat ik deed en goed doe. Eén daarvan is dat ik denk dat Ella mij als een duidelijke leider ziet. Zo interpreteer ik het tenminste, omdat er een aantal dingen zijn van mijn hond Nooit mij zou moeten doen.
Ella zou dat nooit doen heeft zichzelf er ooit toe gebracht mij opzettelijk te bijten. Ze is een hond, dus ze heeft natuurlijk per ongeluk aan mijn vingers en handen geknabbeld als we aan het rommelen waren of als ze snoep kreeg (ze is niet zo goed in het netjes opvatten van snoep, mijn Ella), maar er is een groot verschil tussen dit en echt zo gebeten worden. Ik kan me zelfs in mijn wildste verbeelding niet voorstellen dat ze zoiets zou doen – en zij dus ook niet.
Dat zou zij ook niet doen grom nooit als waarschuwing tegen mij. Ze gromt helemaal niet naar me, tenzij we ruzie hebben over een doek of iets dergelijks, maar dan is het een grap, hoe dwaas en belachelijk ze dan ook mogen klinken. Maar stel je het scenario voor dat Ella een kauwbot heeft waarvoor ze naar een andere hond gromt; ze zou nooit tegen me grommen.
Mijn hond heeft groot respect voor mijn ruimte. Op bepaalde tijden van de dag – vooral als ik net wakker ben, maar nog steeds niet op de hoogte (dwz; minstens een half uur nadat ik opstond) dus ik ben uiterst ongeïnteresseerd in contact. Dan toont ze respect door afstand van mij te houden, al volgt ze me graag als ik naar bed ga of onder de douche sta.
Hetzelfde wanneer ik kom thuis nadat ik zonder haar van huis ben geweest; als ik binnenkom houdt ze een respectvolle afstand totdat ik besluit op te merken dat ze er zelfs is. Dit vergde enige oefening, want ze werd helemaal hysterisch als ik weg was en ik vond het buitengewoon vervelend – maar het negeren van dat gedrag bleek ongelooflijk effectief.
Het is zelden iemand slaapt hier, maar als dit gebeurt, heeft Ella de neiging om bovenop mijn gasten te willen liggen en daar te slapen. Een hond die die ruimte inneemt zonder toestemming te vragen – voor mij is het een teken van dominantie. Ella heeft dat nog nooit bij mij gedaan – het feit is dat ze nooit bij mij in bed slaapt. Ze heeft het een periode met tussenpozen gedaan, maar het is alweer een aantal jaren geleden sinds de laatste keer.
Op de bank lag ze gaat vaak een stukje weg. Meestal moet ik haar zeuren om dichtbij te komen liggen. Mijn interpretatie is dat ze uit elkaar gaat (afhankelijk van het seizoen) denk dat het te warm wordt, toont deels respect door afstand te houden. Maar aan de andere kant; over een van de katten (oftast Zoe) ligt dichtbij of op mij, dan moet ze ook meteen dichtbij zijn. Anders is het vreselijk oneerlijk. 😀
Dingen zoals Ella aan de andere kant heel graag wil doen is bijvoorbeeld op hazen jagen. Eet kattenpoep thuis uit de kattenbakken. Ren achter de katten aan en speel politie als ze dingen doen die volgens haar niet mogen. Blaffen als een gek en rennen naar voren om iedereen te begroeten als ik de voordeur open als er iemand aanbelt.
Leiderschap kan uiten zich op vele manieren. Ik ben geen perfecte leider, maar ik zou graag willen denken dat ik een behoorlijk goede ben. Er zijn veel dingen die ik moet veranderen om een betere leider voor Ella te zijn. Ik zal geen tijd hebben om perfect te zijn voordat het tijd is voor haar om mij te verlaten.