Ik had laatst een interessant gesprek met een vriend, waar we spraken over wat er na Ella zal gebeuren. Ik heb lang gedacht dat ik nooit meer een hond zal laten fokken door de strijdkrachten, maar nu heb ik het idee eigenlijk weer aangeraakt. Dit bericht gaat over mijn gedachten over de hond waarmee ik na Ella mijn leven zal delen.
Dat is zo ontzettend veel aspecten waar je rekening mee moet houden bij het aanschaffen van een hond. Wie ben jij zelf?? Waarom wil je een hond?? Welk energieniveau heb jij?, en hoe energiek je wilt dat de hond is? Wat wil je ermee doen??
Van mijn kant Er zijn verschillende antwoorden op deze vragen.
Ik ben bijvoorbeeld extreem verdeeld over wat ik met de hond wil doen. Ik denk dat ik het al eerder heb geschreven en ik zal het nog een keer schrijven; Ik zou me kunnen voorstellen dat ik bescherming zou beoefenen met mijn hond. Het zou zo ontzettend dom zijn dat ik bijna dood zou gaan bij de gedachte. Maar het zou ook veel werk vergen.
Als ik poseer de vraag “wie ben je (I!) zelf?” is wat ik bedoel dat er altijd veel aspecten van jezelf zijn. Welk deel van jezelf wil je benadrukken met behulp van je hond? Is dit het deel waarin ik mezelf wil uitdagen en kijken hoe ver ik mezelf en mijn hond kan brengen in de IPO (beschermende opleiding)? Of is het het deel van mij dat het gedrag en de communicatie van honden het belangrijkst vindt? Of is het het deel van mij dat een hond wil en nodig heeft, waardoor ik eropuit ga, zelfs op dagen dat ik er helemaal geen zin in heb?, is depressief enzovoort – maar heeft niet veel nodig?
Het zou zo moeten zijn Het is duidelijk dat deze aspecten van mij verschillende honden nodig hebben om het zo soepel mogelijk te laten werken.
Het probleem, zoals ik zie het, is dat deze delen van mij zo totaal lijnrecht tegenover elkaar staan. Een couch potato of een werkhond? Een werkhond of waak-/herdershond met minder energie?
Dus waar wil dan komt de strijdkrachten binnen?
Jo, FM is interessant deels omdat het mogelijk is om goed voer te zijn – puppy's gegeten, in alle opzichten, maar aten ook broedplaatsen. Als je voer bent voor een fokzeug, kun je qua training/competitie alles met haar doen (waarom men er nu in geïnteresseerd zou zijn) enzovoort. Bovendien is het niet altijd zo dat een voergastheer is (pup gegeten) wil de hond houden na de L-test. Dit betekent dat FM tegen een kleine vergoeding honden te koop heeft, als je nu zo’n hond zou willen hebben.
De grote vraag is; Ben ik bereid om weer zo'n hond te hebben?? Ik weet hoe het met Ella is gegaan. Nu ben ik op zichzelf een groot deel van haar leven erg ziek geweest, De omstandigheden zijn dus niet optimaal geweest. Ik ben nu veel beter in vorm, en ik heb veel meer ervaring met dit type hond.
ALS ik dat zou doen besluiten een andere hond van de strijdkrachten te accepteren, Ik zal dit doen met de bedoeling hem te trainen in bescherming. Ik ben uiterst ongeïnteresseerd in wedstrijden, maar het juist trainen van een hond in het asiel voelt geweldig.
Tegelijkertijd weet je het Ik geef toe dat ik me erg op mijn gemak voel. Zal ik zo'n hond echt willen/kunnen trainen zoals hij verdient?? Ik ken mezelf heel goed, heel goed en ben me er volledig van bewust dat ik het zand in kan rennen, alleen maar omdat ik er dan geen zin in heb.
Ik ben ver weg klaar met mijn gedachten hierover. Ik wil ook een grote waak-/veehond (Ster, Dogo Canario of iets dergelijks), maar daar is het mijn woonsituatie die de stokken in het wiel steekt. Zo'n hond moet op een boerderij leven, en ik woon in een appartement.
Een andere vraag is – Ik zou genoegen nemen met een volkomen normale, soort hond? Het antwoord is heel, heel eenvoudig. Nee, Ik zou geen genoegen nemen met een gewone, soort hond. Een kleine hond is volkomen oninteressant. Een grotere – Goed. Ik wil absoluut geen poedel. Ik wil geen labrador of golden. Ik zou me misschien een Ierse Wolfshond kunnen voorstellen, maar dan wil ik in een huis wonen.
Ik wil er een hond met een klein scheurtje erin. Ik wil een mentale weerstand bij mijn hond. Ik wil een uitdaging, waardoor zowel ik als de hond de kans krijgen om zich te ontwikkelen en te groeien.
Gelukkig genoeg voor Ik hoef vandaag niet te beslissen, dus ik denk gewoon verder.
Ondertussen nadenken Ik voel me ook ontrouw tegenover Ella, omdat al deze overpeinzingen veronderstellen dat ze er niet meer is.