Það er ekki alveg óeðlilegt að hundaeigendur misskilji hunda sína í svo vægum mæli að hundurinn þjáist mjög mikið.. Sjálf hef ég enga reynslu af hundum sem eru hræddir, grunsamlegur eða almennt áhugalaus um umhverfið í formi fólks, öðrum hundum eða dýrum.
Ég hef haft heppnin að búa saman með hundi sem er of félagslyndur og hamingjusamur, og sem hefur einnig mjög mikla orku og styrkleika. Við það bætist stór skammtur af óttaleysi og enn stærri skammti af fífldirfsku, svo við höfum Ellu í hnotskurn. Ef eitthvað á að gera þarf að gera það rétt og af einbeitni, hugsar Ella.
Allir hundar eru enda einstaklingar, og það getur tekið tíma að læra líkamstjáningu hundsins þíns – sérstaklega ef það er nýr hundur. Það eru auðvitað mörg algeng merki þess að hundur sé að fara að gera eitthvað heimskulegt, og mér datt í hug að segja ykkur aðeins frá sumu af þessu, með Ellu sem dæmi umfram allt.
Fyrst og fremst er mikilvægt að greina hund sem er um það bil að verða mjög í uppnámi, og hundur sem hefur stöðugt auga með umhverfi sínu og bregst hratt og kæruleysislega við. Þegar við erum heima finnst Ella gjarnan að hún sé lögreglan yfir köttunum, og þó hún bregðist mjög fljótt við litlu tilþrifum þeirra og ævintýrum, Mér finnst viðbrögð hennar samt dálítið kærulaus í samanburði við þegar við erum úti.
Það sem er mikilvægast fyrir mig er að halda orkustigi Ellu á viðeigandi stigi. Hún bregst við ákveðnum hlutum utandyra; fólk sem hún þekkir, fólk sem horfir á hana og talar við hana (sem við þekkjum ekki), kettir, fuglar, harar, kúlur, hugsanlega prik. Viðbrögðin eru yfirleitt jákvæð svo framarlega sem hún verður ekki fyrir neikvætt áreiti (nema af köttum, héra og stundum fugla).
Einkenni á að orka Ellu eykst er að hún verður gaumari að því sem hún sér – og þá meina ég mjög miklu athyglisverðari. Allur líkami hennar hækkar aðeins, hún lyftir höfðinu og beinir eyrun áfram. Auk þess finnst henni gott að halla sér aðeins fram á við allan líkamann, sem þýðir meðal annars að ef ég er með stuttan taum á henni, svo það er eins og hún hangi í taumnum (það er mjög óþægilegt).
Þegar hér þarf Ég leiðrétti hana, að hún rísi ekki enn meira í krafti og verði alveg óþolandi að hafa á hinum enda taumsins. Ef þú ert fyrir ofan þá held ég að þetta séu merki sem auðvelt er að missa af. Þau geta verið ótrúlega lúmsk. Ég þekki fólk sem saknar algjörlega þessara merkja í hundunum sínum, og þeir lenda líka í miklum vandræðum seinna í viðbragðskeðjunni því hundurinn hefur þá náð að ná sér enn meira.
Ef ég læt það vera að leiðrétta Ellu, hún fer að spennast. Hún leggur áherslu á allan framhluta líkamans, hún rís lengra og spennir allan líkamann frá nefi til halaodds. Reyndar man ég ekki hvenær hundurinn minn lyfti rófunni síðast yfir hrygginn, en spenntur hali er ekki gott merki. Ef hún lækkar líka og lyftir höfðinu til skiptis eins og til að glápa út hvað-er-hún-horfa-á, er ekki svo gott heldur. Öll þessi merki krefjast leiðréttingar.
Markmiðið er heilt tíminn til að fá hana rólega og afslappaða í líkamanum. Líkami og hugur eru nátengd hvernig hundurinn hegðar sér. Rólegri hugurinn (og líkama), því auðveldara er fyrir hundinn að velja meðvitað og skynsamlega.
Það sem ég á lýst hingað til eru viðbrögð sem, ef þeir fá svigrúm og rými til að stækka, getur endað með því að hún skammar einhvern/eitthvað, gera lunges, verður mjög gróft í taumnum og svo framvegis. Niðurstaðan er því neikvæð.
Ef við td hitta einhvern sem við þekkjum og Ellu líkar við, eru bæði líkamleg og andleg viðbrögð ólík. Þegar við sjáum einn eða fleiri sem við þekkjum úr fjarlægð tekur það að hámarki þúsundustu úr sekúndu og ég er með hysterískt ánægðan hund í bandi. Hún togar og togar í tauminn og hleypur án þess að komast neitt, hún pípir og vælir og geltir, vagga hala sínum og í raun lækna sjálfan sig… vonlaust dónalegt að hafa á hinum enda taumsins.
Hversu heimskulegt og Þó það hljómi undarlega þá er það einmitt þessi jákvæða hystería í Ellu sem skiptir mestu máli, erfiðast að stjórna. Við höfum búið saman í tíu ár, og jafnvel í dag er erfitt ef ekki ómögulegt að fá orkustig hennar til að lækka þegar við hittum fólk sem við þekkjum. Fer svolítið eftir aðstæðum, fólk og svo framvegis, gæti verið nauðsynlegt að fara líkamlega með Ellu til að komast í gegnum alla þessa brjáluðu hamingjusömu hysterísku orku svo ég geti hjálpað henni að róa sig – og er aftur upplifað sem notalegt.
Eitthvað sem er mikilvægt að muna er að þegar þú ákveður þá er kominn tími til að leiðrétta, verður leiðréttingin mætir styrkleika hegðun hundsins. Um Ella “aðeins” er sérstaklega gaum að einhverju, en ekki enn mjög spennt, það er óþarfi að byrja að toga í tauminn, öskra og öskra. Þá er nóg að pota aðeins létt í hana með fingri, eða gefa viðvörunarhljóð (í mínu tilfelli lengri ttssssss eða hugsanlega einn HUH! eða HÆ!). Hefur orka hennar og styrkur náð að hækka, verður leiðrétting mín að standast það. Ef viðbrögð mín eru lægri en viðbrögð hennar gæti ég allt eins ekki gert það.
Hundafundir geta vera mjög fjölbreytt fyrir okkur. Suma hunda er Ella alveg sama um, en aðra vill hún skamma þegar úr fjarska. Sumu fólki verður hún mjög pirruð og skammar lengi áður en hún gefst upp. Áhrifaríkasta tæknin til að forðast gelt umfram allt, er að stoppa og biðja hana að setjast niður á meðan hinn hundurinn fer framhjá. Um leið og hún verður lítil fyrir viðvörun, það er kominn tími til að pota eða gefa viðvörunarhljóð. Hún verður mjög pirruð, sanngjarnt og réttlátt, það er kominn tími til að verða líkamlega. Þá meina ég að krakkar grípa hana um hálsinn og rétt yfir skottið á henni, og passaðu að hún sest niður. Það hljómar verr en það er – Trúðu mér. Og ef þú trúir mér ekki, þá hefur þú ekki átt mikinn og orkumikinn hund.
Augljóslega er til það eru margar leiðir sem þú getur séð á hundinum þínum hvernig orkan breytist. Hundurinn minn er bara dæmi, og ég myndi segja að hún væri frekar öfgakennd að sumu leyti.
Það eru líka hluti sem hún og ég aldrei í öll árin okkar saman, hafa upplifað. Til dæmis hefur ekkert okkar verið hræddur. Sem einstæð kona eru miklir kostir við að ganga um með svartan þýskan fjárhund um miðja nótt (á dögunum með, að því leyti) – það er ekki bastarður sem þorir að koma nálægt.