Guð minn góður. Ég baða mig í skinn. Ekki einu sinni minn eigin skinn, utan þá. Hún er nú komin á fyrsta stig útfallsins – málið þar sem ullarþúfurnar þrýsta svona í gegnum feldinn til að detta hvort sem er alveg af sjálfu sér, eða svo að ég geti leikið apa og tínt ullarþúfur. Eða eins og þegar ég er mjög metnaðarfull – bursta.
Afsakið léleg myndgæði – farsímamyndavél um miðja nótt með aðeins 40W loftljósi.
Þetta er ekki hundur. Þetta er feldurinn eftir að hundur hefur verið bursti,
og þó er það ekki allt. Þú getur svitnað (og hnerra!) fyrir minna.
Sá sem bjargar hann hefur – og, svo sannarlega, i Þeir mistókst. Hún hefur sannarlega nóg af loðfeldi, þó mér finnist hún vera með frekar þunnan feld. Að minnsta kosti í samanburði við önnur sem við þekkjum. En það þýðir ekki mikið, því ég baða mig algjörlega í loðfeldi í hvert sinn sem það er kominn tími til að hún skipti um.
Ég hef einmitt eyddi tíma í að bursta hundinn minn, klipptu svo klærnar, og svo sópa. Ég get ekki klæðst fötunum sem ég er í á morgun, því um helmingur Ella er fastur á því. Alveg fokking ótrúlegt. Önnur innsýn (sem er ekkert smá nýtt en sem ég geri aldrei neitt í) er að ég ætti virkilega að fjárfesta í lengri kúst. Ég fæ ótrúlegan bakverk af því að standa boginn eins og rækja yfir litla burstann minn og skófluna, og sópa gólfin. Nóg því ég á iðnaðarryksugu (Kercher), en það munar ekki miklu þegar allur þessi feldur stíflar síuna áður en ég hef varla haft tíma til að byrja að ryksuga.
Fyrir þá sem er með þýskan fjárhund eða hund með svipaðan feld, ég get virkilega mælt með því að nota Furminator til að fjarlægja sérstaklega undirfeldinn. Það virkar frábærlega fyrir einmitt það, en varla þegar undirfeldurinn er búinn og kominn tími á topplagið með þeim löngu, raka hárin sem lágu í miklum rekum á gólfinu. Frá því sjónarhorni kýs ég undirullina.
Heilir ættingjar Furminator virkar líka frábærlega vel á ketti líka, þegar þeir fella feld. Ég keypti meðalstóra útgáfu, sem virkar bæði á Ellu og litlu stelpurnar. Það hefur staðið í um tíu ár, svo það var vel fimm hundruð kallanna virði.
Ég veit ekki hvernig þið hin gerið það, en ég spara reyndar loðfeld eftir dýrin mín. Nú hef ég ekki misst mjög marga, en tveir kettir sem ég bjó með hafa farið yfir á hina hliðina. Ég er svo ótrúlega ánægð að ég á eitthvað eftir á eftir þeim. Hingað til hef ég verið latur við núverandi íbúa, en miðað við að Ella er farin að sleppa takinu núna þá nota ég tækifærið og safna heilum poka (ekki ruslapoka, bryggju, án frystipoka).
Svo er það ekki aðeins hundurinn minn sem safnar tonnum af hári sem hún getur sturtað á gólfin mín – Ég er líka sá sem safna. Ég hef hvorki pláss né peninga til að brenna dýrin mín sérstaklega, og ég veit ekki hvort ég vil það heldur. Askan á eftir þeim er samt ekki raunveruleg. Aftur á móti finnst mér mikilvægt að halda feldinum. Kannski er ég svolítið fáránlegur þannig, en það hlýtur að vera þannig í því tilfelli.
Hins vegar er ég það fyrstur til að skrá sig á feld í stjórnlausu formi (það er að segja; laus í rekum á gólfunum mínum) er einn stærsti ókosturinn við að búa saman með hundi. Það er hrikalega pirrandi; það lítur hræðilega út, það flýgur um og veldur usla í loftinu og nefinu á mér, það festist við veggina, ég tók, á fötin mín, á mig – bara tamejfan allstaðar. Auk þess er svo dýrt að ryksuga. Áður en ég keypti Kercherinn minn var ég uppiskroppa með tvær venjulegar ryksugu þegar ég var að losa mig. Alveg geðveikt.
En með hugsun undir þessum kringumstæðum er ég ótrúlega ánægður í augnablikinu að hafa safnað poka af feldinum hennar Ellu. Ég verð afar þakklátur fyrir hið síðarnefnda. ♥