Het is alweer ruim een dag geleden dat Ella voor de laatste keer in slaap mocht vallen. Permanent. Zelf heb ik een paardenklus voor de boeg. Leren leven met de stilte en ruimte die ze achterlaat. Mijn hond was van het soort waarbij haar persoonlijke ruimte minstens twintig keer groter was dan haar lichaam. Ze ging zitten, mijn Ella, zowel fysiek, emotioneel en mentaal.
Op dezelfde manier waar de afgelopen dagen mee gevuld zijn “laatste keer mee”, De komende dagen zijn boordevol “eerste keer zonder”. Ik ben net begonnen met koken, zonder dat Ella in de hal ligt en met grote ogen de keuken in kijkt, ronde ogen. Eerder vandaag opende ik de deur van de voorraadkast zonder dat Ella kwam aanstormen om te kijken of ik een botje of iets lekkers voor haar ging uitzoeken.
Ik wijd het gewoon toe precies al mijn tijd besteedde ik aan het niet hebben van mijn Ella, gewoon nee. De stilte hier thuis brult. Mijn stappen echoën in elke ruimte waar ze zich niet bevindt. De leegte is onverzoenlijk groot. Er is geen enkele hond die ooit de leegte zal opvullen die mijn Ella heeft achtergelaten.
Het is zo extreem vreemd, en tegelijkertijd zo natuurlijk. Precies daarover maakte ik mij zorgen. Dat het net zo natuurlijk zou voelen om Ella niet te hebben, net als dat ze hier was, het leven leeft. Maar om de een of andere reden voelt het alsof dit precies is hoe het zou moeten zijn. Ze is hier geweest, en nu is ze er niet. Hoe kan het in godsnaam zo voelen?
Op zichzelf; het voelde precies hetzelfde toen papa stierf. Het ene moment was hij daar, het andere moment was hij er niet. En als iemand ophoudt te bestaan, leven, Is het zo ongelooflijk moeilijk voor te stellen dat je deze hier hebt?, opnieuw. Je bent het een of het ander. Levend of dood.
Er is geen weg meer terug.
Ik heb er een geschreven bericht over Ella op de bipolaire blog eerder vandaag. Het is echter de moeite waard om het hier ook ter sprake te brengen, omdat het tenslotte om haar gaat, een hond. Als je het niet kunt verdragen om het tweede bericht te lezen, kan ik je vertellen dat het gaat om de belangrijkste les die ik van Ella heb gekregen, maar besefte het pas vandaag. Absoluut ongelooflijk – tien jaar samen met een hond, en pas de dag nadat ze weg is, besef ik wat ze me al die jaren probeert te leren.
Toen we dat deden Ella's geschiktheidstest voor Defensie, was een opmerking van de testleider dat Ella zo ontzettend vrolijk was. En je kunt gerust zeggen dat dat een van haar belangrijkste kwaliteiten was. Ze hield van leven, ze hield van mensen, ze snelde door het leven en had veel plezier in het proces, en ze verwachtte altijd het beste.
Dit laatste is het vermelden waard, want tijdens onze jaren samen heb ik nogal wat keren gedacht dat we nog nooit iemand hebben ontmoet die Ella niet mocht, of die haar kwaad wenste. Ik heb ook gedacht dat ik niet echt weet hoe zij of ik zouden hebben gereageerd als ze iemand tegenkwam die haar misschien sloeg of schopte.. Ik kan het eigenlijk niet voor me zien, zelfs in mijn wildste verbeelding.
En dat ben ik daar dankbaar voor. Dat het niet is gebeurd, en dat noch zij, noch ik het zich konden voorstellen. Ik ben er toevallig van overtuigd dat wat jij denkt, dat snap je. En dat is waar de grote dankbaarheid voor de realisatie van wat mijn grootste les van Ella is, naar voren komt.
Wanneer je hebt de houding die Ella had tegenover het leven, is het moeilijk om te falen. Dan wordt alles leuk. Ik ben mezelf, ook al heb ik een sterk geloof in hoe het werkt, daar heel slecht in. Maar nu ben ik van plan om te doen zoals ik deed toen vader stierf; neem de les in je op en ontwikkel Ella's beste eigenschappen in mezelf. Het voelt als het beste wat ik kan doen om haar nagedachtenis te eren.
Hoe ik zou moeten Ik weet niet zo goed hoe ik me moet gedragen, maar ik denk dat het wel zal lukken. Ik weet gewoon dat ik van plan ben tijd te besteden aan rouwen en leren leven zonder mijn Ella. Tegelijkertijd ben ik van plan haar levensvreugde en zorgeloosheid in praktijk te brengen. Daarnaast ben ik van plan om te plannen hoe ik mezelf in godsnaam ga dragen om mijn volgende hond te kunnen krijgen. Omdat ik om zoveel redenen een hond nodig heb.