Allereerst wil ik zeggen dat ik uw opmerkingen heb gelezen, jij die op Facebook heeft gepost. Ik heb niet geantwoord, omdat ik niets te zeggen heb. Ik ben helemaal leeg. Maar toch wil ik mijn dank uitspreken – vooral aan jou die met jouw opmerkingen bevestigt wat ik zelf over mij en Ella denk. Onze relatie was bijzonder.
Ik oefen te druk om geen hond te hebben. Het gaat zo. Ik tel de uren tussen wat wandelingen zouden moeten zijn. Ik tel de uren tot ik de telefoon in de oplader moet leggen, wat ik altijd doe tussen de laatste twee wandelingen. Ik moet de uren bijhouden die verstrijken tussen het eten van de katten. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik eraan moet denken om het water in de waterbak te verversen. Normaal gesproken zou Ella het afmaken, maar in de hitte binnenshuis moet het nu worden vervangen. En dan moet ik de kattenbakken schoonmaken.
Iets waar ik aan begonnen ben toen mijn vader een paar jaar geleden stierf, was tegen mezelf op een nogal brutale manier zeggen dat hij dood is. Hij is er niet meer. En dat is wat ik nu ook doe. Ella is er niet meer, en dat moet ik onthouden.
Ik ben blij Ik heb Ella net zoveel gefotografeerd als ik in de loop der jaren heb gedaan. Een paar dagen voor de uitgerekende datum dacht ik erover om met haar en de camera op pad te gaan, alleen om te ontdekken dat de batterij het had opgegeven. Er was op dat moment geen tijd of geld om een nieuwe te bestellen, Dus ik moet het doen met de beelden die ik heb. En dat doe ik ook – Ik heb waarschijnlijk honderden foto's van haar op verschillende leeftijden. Ze is haar hele leven een fotomodel voor mij geweest, dus ze had de gewoonte vanbinnen.
Wat ik denk is zo ontzettend vreemd.. Nee, het is niet slechts één ding. Er zijn veel dingen die zo buitengewoon vreemd zijn. Eén daarvan is dat het zo natuurlijk voelt dat ze er niet is. Ik begrijp dat niet. Vooral niet omdat het zo natuurlijk voelde dat ze hier was.
Moet dat wel zijn grof, op dit moment zijn er enkele voordelen aan het feit dat ze hier niet is. Ze was bezig met het afwerpen van haar vacht, en nu heb ik niet meer te maken met al die absurde zeeën van bont op de vloer. Om nog maar te zwijgen van de daaropvolgende runs. Bovendien hoef ik niet in een totaal ondraaglijke hitte naar buiten te gaan. Ik kan in plaats daarvan binnen voor de ventilator zitten.
Zijn een beetje lomper, het is fijn om de voortdurende zorgen en alle gedachten over hoe en wanneer het zal zijn te vermijden. Het is nu klaar en ik hoef me geen zorgen meer te maken.
Maar dat is niet zo dat het leuker voelt. Het betekent niet dat er een hond is die zodra ze mij hoort bewegen komt rennen en vraagt wat we nu gaan doen. Ik hoef me geen zorgen te maken over hoe ver we deze keer kunnen gaan, maar dat maakt het missen van haar mooie ogen niet leuker, haar groot, brede grijns en haar zachte oren.
Ik heb schoongemaakt legde het meeste achter haar aan. Ik heb de voerbak en het rek met haar voerbakjes staat nog in de keuken, want ik kan er niets van maken. Ik probeer het voorlopig in de kast te stoppen.
Het gaat best goed lange momenten. Dan stort ik in zonder enige reden. Op das. Bij de gootsteen. Als ik kook. Wanneer ik afbeeldingen of lay-out verwerk.
Ik hou van de mijne katten diep, maar op dit moment vind ik het moeilijk om me dichtbij hen te voelen. De stilte na Ella brult veel te luid. Het zal een tijdje duren voordat mijn gevoel van een leven zonder haar normaliseert. Ik denk dat de kleine meisjes een beetje in de war zijn, degenen met.
Eén van de sterkste gevoelens die ik nu heb, is dat ik een hond nodig heb. Omdat ik om voor de hand liggende redenen Ella niet kan krijgen, Heb ik er nog één nodig?. Ik heb het begin van een plan om dat te bereiken. Ik heb waarschijnlijk veel hulp nodig om daar te komen. Ik zal er meer over informeren als ik een beter idee heb van hoe ik me moet gedragen.
Dat ben ik toch blij dat ik besloot meer tijd voor mezelf te nemen. Ik ben nog lang niet klaar om de buitenwereld onder ogen te zien.
Het zal moeten wachten totdat ik het gevoel heb dat ik het aankan zonder Ella aan mijn zijde.