Á meðan ég er að læra á eigin spýtur að lifa án Ellu, Mér datt í hug að segja ykkur aðeins frá áætlunum mínum fram í tímann. Ég hef lengi vitað að ég mun ekki geta verið án þess (allavega!) hundur í lífi mínu, og er búin að vera að velta því fyrir mér lengi hvernig í fjandanum ég ætla að fara að því að fá mér nýjan hund eftir Ellu.
Eftir smá stund að hugsa, ég hef komist að þeirri niðurstöðu að ég vil ekki annan hund ræktaðan fyrir herinn. Það eru margir kostir í sjálfu sér – til dæmis hef ég nú alveg góða reynslu af því hvernig svona hundur virkar, en ég held reyndar að gallarnir séu meiri en gallarnir. Með galla á ég við mjög mikla orku, vinnuviljinn, styrkurinn og svo framvegis. Það hefur virkað fyrir mig og Ellu, en ég vil ekki annan svona hund. Plús allt sem ég gæti hugsað mér að gera við FM hund, get ég gert með öðrum hundum líka.
Eins og ég trúi því Ég nefndi líka áðan, Hins vegar hef ég ekki áhuga á örlítið smekklegri hundi. Ég vil og þarf hund sem krefst aðeins meiri skuldbindingar frá manneskju sinni þegar kemur að forystu. Þetta þýðir að það eru ansi margar hundategundir sem falla frá. Sérstaklega þar sem mig langar ekki í lítinn hund heldur. Allt sem er minna en Ella er of lítið.
Ég vil það ekki frekar eiga veiðihund. Ég hef heldur ekki sérstakan áhuga á tegundum eins og Pitbull, American Staffordshire og álíka. Það eru bara ekki keppnir sem ég vil.
Það sem ég hins vegar hefur í mörg ár haft mikinn áhuga á, eru nokkrir mismunandi molossers. Molosser, segir þú, hvað í fjandanum er það? Límið í SKK's leiðsögn um hundategundir, þá muntu sjá. Molossar eru í kynþáttahópi 2. Stórir hundar með skerpu og þörf fyrir trausta og trausta forystu.
WEEEEEEEEEEEE!!!!! ♥ ♥ ♥
ég bræði sem hafa áhuga á mér í þessum hópi eru Berner Sennen, Bullmastiff, Cane Corso, Estrela fjallahundur, Canary Dogo (Presa Canario), Nýfundnaland, Leonberger – og margt fleira. Því óljósari og óþekktari keppnin, því betra. Og í hvert skipti sem ég klám brimhundakyn, þá festist ég hvað varðar myndir fyrir þær sem reynast erfiðastar að ná í í Svíþjóð, þarf sterkustu forystu, og svo framvegis. Aðallega nautgripir/varðhundar.
Hugsanir mínar um þetta keppnismál hefur gengið eins og brjálæðingur, má ég segja. Ég hef verið að velta fyrir mér blönduðum tegundum á móti hreinræktuðum, ásamt kaupkostnaði og hvernig í fjandanum á ég að fá pening fyrir það innan hæfilegs tíma án þess að verða ellilífeyrisþegi áður en ég hef efni á því, og svo framvegis ad infinitum.
En ákvað svo ég mig, hratt og fyndið.
Ég ætla að ná mér inn Estrela fjallahundur (Estrela fjallahundur). Um er að ræða búfjár/varðhund frá Portúgal, en í Svíþjóð er það notað (ekki bara, heldur líka) sem félagshundur. Félagshundur með skerpu og gæslu. Líka töluvert stærri en Ella mín, sem var lítil og oddhvass stúlka.
Með öðrum orðum, skilja þú hvað þetta er asnalegast??? 😀
Guð minn góður, ég mun vera alveg hress út um allt bara að hugsa um þetta.
Eini gallinn er að eftir því sem ég best veit er EINN ræktandi í allri Svíþjóð núna. Núna og um ókomna tíð verða engir hvolpar á sænskri grund, sem þýðir að ef ég vil einn verð ég að flytja inn. Innflutningur = aukakostnaður.
Menn – mig langar í einn. Ég held að ég eigi skilið að eignast hund þar sem tegundin er einn sem passar meira við mig, en varnarliðsræktaður hundur mun nokkurn tíma gera. Aftur; Við Ella höfum verið mjög óhamingjusöm – fastur í sjálfu sér; kannski var það þess vegna sem við dýrkuðum hvort annað svona mikið.
Það sem ég get segi er í öllu falli að guð minn góður, hvað ég hlakka til að hitta nýja tegund í nýjum hundi. Nú hef ég átt FM þýskan smala – það verður svo fjandi áhugavert að skora á sjálfan mig með eitthvað allt annað.
Þá hvernig ég ætti bera mig til að komast um 25 000 álag á að kaupa hundinn og flytja hann frá Portúgal til Svíþjóðar – það er algjörlega sérstök spurning.