Vandaag is de eerste dag dat Karma hier is. Het is pas ongeveer een week geleden dat Ella mij verliet, maar de afgelopen week ben ik tot het besef gekomen dat ik noodzakelijkerwijs een of meer honden in mijn leven moet hebben. Daar zijn veel redenen voor – onder andere dat ik helemaal niet de deur uit ga, tenzij het absoluut moet, zonder hond.
Het is ongelooflijk Fijn om een hond in huis te hebben, ook al is het niet mijn hond. De katten zijn het daar niet mee eens, dok. Zowel Zoe als Molly hebben een groot deel van de dag op het balkon doorgebracht. Ook al is Molly eigenlijk de lafaard van hen beiden, zij is echter degene die zich bijna naar voren waagde en Karma rook. Karma is lang niet zo doorzetter als Ella, dus uiteindelijk zullen ze waarschijnlijk vrienden worden.
Mijn eerste indruk van het hebben van een andere hond dan Ella thuis (zonder Ella), is dat naar de hel, wat een verschil is er tussen een hond en een hond. Het is geen nieuws, maar ik weet wat ik gewend ben, en Karma is zo extreem anders dat het bijna belachelijk is. Dat bedoel ik niet negatief, het verschil is alleen zo ongelooflijk groot. Er is een verschil in energieniveau, vooruitstrevendheid, intensiteit – precies alles.
En ik besef het nogmaals dat Ella geen gewone hond was. Met ongeveer duizend keer grotere kracht dan ik ooit eerder had beseft. Ik kan het heel goed begrijpen als mensen het idee hadden dat Ella ongemanierd was. Dit geldt ook voor mensen die ik goed ken en al heel lang ken. Maar ik zou graag een mens willen zien die echt met een hond als Ella om kan gaan, 24/7/365. Ik woon al tien jaar bij Ella, en het is niet elke dag dat ik daar op een verstandige manier in ben geslaagd.
Het is niet één dansen op rozen en dat zal nooit zo zijn.
Het contrast tussen Ella en gewone honden worden zo opvallend nu ik Karma hier thuis ontmoet. Je kunt ze niet eens vergelijken. En dat maakt nog duidelijker hoe extreem Ella was, gewoon door te bestaan.
En ik merk het, ook al dacht ik dat het deze week zo goed ging, dat ik mijn hond vreselijk mis. Zozeer zelfs dat ik wil afbreken.
De gevoelens van verdriet van vandaag;
Karma zucht, en het is niet Ella. Karma benadert de katten, en het is niet Ella (die geen respect voor hen had, zelfs doen alsof). Karma speelt met verstoppertje, en het is niet Ella. Karma en ik hebben onze eerste wandeling samen gemaakt, en we hebben niet de gewoonte om tien jaar lang met elkaar om te gaan.
Begrijp mij goed verkeerd. Ik ben zo blij dat Karma er is. Ze is een supergezellige hond en naarmate we elkaar beter leren kennen, denk ik dat het helemaal goed gaat komen. Maar zo, iets meer dan een week na Ella, is ze gewoon niet Ella.
Ik mis mijn hond.
En dat is het ook moeilijk om de ruimte op te vullen die Ella achterlaat. Ze nam zoveel ruimte in beslag, alleen al door te bestaan. Ik zal nooit meer een hond van haar kaliber hebben. En dat is zeker oké. Maar het is ook een feit.
Ik ben echter blij dat ik ervoor heb gekozen om dit te starten als kinderdagverblijfjuf. Zo ga ik tenminste één keer per dag naar buiten, een paar dagen per week. Ik krijg wat ik wil, Vanaf augustus of zo zal ik meer daghonden hebben. Op de lange termijn zal het een nieuwe hond voor mij financieren – en daar kijk ik enorm naar uit. Want een daghond kan nooit hetzelfde zijn min hond.
Dus ik denk blijf bij Karma zolang ik kan, en ondertussen zo veel als ik kan rouwen om mijn Ella. En droom over mijn hondenleven, dat er in de toekomst heel anders uit zal zien dan wat het de afgelopen tien jaar heeft gedaan. Ella heeft altijd al een eenzame hond willen zijn, en heeft met heel veel honden niet zo goed gewerkt.
Maar verdomd de straat. Ik mis mijn hond.