Twee weken geleden zat ik op de grond van de dierenarts met Ella in mijn armen. Ze was ontrouw, volledig ontspannen. Er zat geen greintje leven meer in haar lichaam. Ik was bereid om daar nog een hele tijd bij haar te blijven zitten als alles klaar was, maar ik kon het niet verdragen haar ogen te zien, dus ging ik weg. Ik liet haar achter met de deken om haar heen gewikkeld, en dus ging ik weg.
Op dat punt ze was al dood, Dus ik denk niet dat het haar echt iets kon schelen. Nu zit ik hier alleen, twee weken later en me afvragend hoe het in godsnaam al twee weken is geweest.
Onder deze de afgelopen twee weken heb ik mezelf flink afgeleid met het schrijven en afronden van een boek waarvan ik hoop dat het een bijdrage kan leveren aan mijn volgende hond. De inhoud van het boek hoort erbij bipolarblog.se als je geïnteresseerd bent. Maar nu ben ik eigenlijk klaar met het boek, en hoewel het enige tijd en energie zal kosten om het op de markt te brengen en te verkopen, dan heb ik ineens veel tijd om na te denken en vooral – gevoel, opnieuw.
Ik heb gehad Karma hier, Natuurlijk – de groenendaeltiken waar ik vorige week over schreef. Maar het is nog maar een dag of twee, Daarna keert ze terug naar haar reguliere kinderopvang. Afgelopen zaterdag heb ik hier ook een poolmix gehad – een oudere heer met wie Ella als jonge honden veel op de rustplaats speelde.
En dat is supergezellig om hier honden te hebben. Maar ze zijn Ella niet, en bovenal zijn het niet mijn honden. En dat maakt echt het verschil in de wereld. Mijn eigen hond is mijn eigen relatie. De hond van iemand anders is iets heel anders, en het is eigenlijk onmogelijk om te vergelijken. Alles.
Na twee weken merk ik dat ik het helemaal niet fijn vind om geen hond te hebben. Ik heb een hond nodig in mijn leven, om een flink aantal redenen. Eén reden is dat ik niet zonder hond op pad ga. Ik vermijd het zoveel mogelijk. Ik ben niet sociaal fobisch, het is alleen dat ik me afvraag wat ik ga doen zonder hond.
Maar ik merk het ook dat mijn behoefte om nodig te zijn groter is dan ik had gedacht. Ik en Ella hebben elkaar op enigszins verschillende manieren nodig gehad, en nu ze weg is, kan ik nergens meer in mijn behoeften voorzien, naast het opbouwen van eigen frustratie, zorgen en tot op zekere hoogte – eigenlijk angst.
Ik heb het nog gezien Wat mij op dit moment echt overeind houdt, is de gedachte dat ik dat uiteindelijk wel zal doen (naar mijn mening te lang) krijgt een nieuwe hond. Nog een hond. Een hond die niet Ella is, maar wie is mijn hond. Een hond waar ik een supertoffe relatie mee zal hebben – Ook, maar niet zoals bij mijn Ella.
Vreselijk verdrietig dat er zoveel ophef is over Ella, nieuwe honden, daghundar, hoe verschillend hond en hond zijn, enzovoort. Ik kan het niet aan – de echt goede inhoud komt terug. Ik heb eerst wat tijd nodig om te wennen aan het feit dat ik geen honden meer heb.