Ja. Ik weet niet zo goed hoe ik dit bericht moet beginnen. De dagen gaan voorbij en zien er precies hetzelfde uit. Nu nog meer, dan voordat Ella me verliet. Ik leid mezelf af met verschillende dingen, en pauzeert soms om te huilen en is over het algemeen verdrietig.
Ik ervaar dat er zoveel gedachten en gevoelens zijn die met elkaar in conflict zijn. Ik mis Ella, dus ik denk dat ik knap. Maar toen speelde ik met het idee dat ik haar nog wat langer had kunnen houden, mijn hele zelf wil binnenstebuiten keren. Ik ben gelukkig volledig op mijn gemak met mijn beslissing. Ik heb nergens spijt van. Ik had niet anders kunnen doen.
Het is leuk om te weten dat het zo is. Het is fijn om te weten dat het voor geen van ons beiden leuk zou zijn geweest om haar de hele zomer te houden.
Helaas wel niet dat ik haar minder mis. Ik verlang niet per se naar haar, omdat ik weet dat ze is waar ze hoort te zijn. Maar ik mis haar. Ik mis gekke dingen, alsof ze in het trappenhuis al wist dat een van de katten had gepoept, en zodra ik haar halsband en riem had afgedaan, snelde ik naar de kattenbak om kattenpoep te eten. Afschuwelijk – En, ongelooflijk. Maar heel, heel erg Ella.
Maar ik mis ook om haar in te stoppen voordat ik naar bed ga. Ik mis het om op Dass te zitten en met haar achterpoten te spelen. Ze was erg meisjesachtig in haar achterpoten. Ik mis het strelen van haar voorhoofd en tussen de ogen. Om haar tussen neus en mond te kussen. Ik mis het gevoel dat ze hier is.
Het is ook heel vreemd om een blaffende hond niet te hoeven stilleggen als er iemand op de deur klopt. Nu wordt er gebeld en is het hier volkomen stil. In die stilte gaat de deurbel heel luid.
Dan is er uiteraard de puur fysieke aspecten hiervan. Ik ben, standaard, erg sedentair. Met Ella ging ik meerdere keren per dag wandelen. Zonder haar ga ik helemaal niet de deur uit. Ik beweeg nauwelijks. Het is nog niet zo lang geleden, maar ik merk nu al minpunten, fysieke gevolgen van niet uit de kast komen. Ik heb bijvoorbeeld bepaalde medische aandoeningen waardoor mijn lichaam er geen baat bij heeft om niet naar buiten te gaan en te bewegen.
Maar de meeste alles, het spijt me dat ik een relatie armer ben. Ella was speciaal voor mij. Ik vroeg me af hoe we het zo goed voor elkaar kregen als we deden, maar dat deden we. Het spijt me dat er niemand is die dingen van mij eist. Wie heeft mij nodig. Ik ben ongelooflijk slecht in het doen en zijn van dingen voor mezelf; Ik heb iemand nodig die het voor mij nodig heeft.
En nu is dat zo er is daar niemand die alles kan ontvangen wat ik geef om in de behoefte te voorzien. Ella is er niet – het is stil en echoënd leeg.
Tegelijkertijd opmerken dat ik me heel snel aanpas. En dat alleen al is zo ontzettend vreemd. Ik denk eraan terug en vraag me af of dit is hoe ik vroeger leefde. Vóór Ella. En dan denk ik weer dat deze leegte nooit meer mag gebeuren. Ik kan niet leven zonder hond – het lijkt niet te werken. Ik zal er twee moeten hebben, eventueel. Voortdurend. Zodat er geen pauze tussen zit. Het is niet goed voor mij.
Tegelijkertijd – opnieuw, Ik merk dat het denken aan een andere hond net zo eng is als maar kan. Nog een hond van mij. Kan ik een andere hond krijgen dan Ella?? Kan ik van een andere hond houden zoals ik van haar hield?? Als ik een andere hond krijg – Ben ik dan ontrouw?? Ik begrijp dat het niet zo is, maar dat voelt alsof ik haar dan verlaat.
Maar zeker. Er zijn ook voordelen. Ik ben geen grote fan van de zomer, en het feit dat ik geen hond heb, betekent dat ik geen broek hoef te dragen omdat ik niet de deur uit hoef. Alles. Ik hoef ook niet naar buiten als het regent, sneeuwt en vriest. Ook komen er geen bergen bont op de vloeren te liggen, of wat dat betreft, geen bloedvlekken als ze rent.
Zo zeker. Maar de nadelen wegen zwaarder dan de voordelen. Ik neem de jas, de bloedvlekken en de wandelingen – elke dag, in plaats van al het andere niet te hebben. Ik zal mezelf net zo vaak vervloeken als ik met Ella deed tijdens het afwerpen van de vacht, maar het is toch alle moeite waard.