Það er auðvelt að trúa því að ég sé sá eini hér heima sem syrgir, En það er reyndar ekki. Áður var það ótrúlega erfitt að vita hvernig eitthvað yrði. Hvernig það myndi líða. Hvernig það væri. Svo ekki sé minnst á hversu erfitt það var að ímynda sér hvernig kettirnir myndu taka því.
Ég á tvo svarta, alveg venjulegir heimiliskettir – Zoe og Molly. Zoe er flækingsköttur; hún fannst fyrir tíu árum einhvers staðar á milli E4:og járnbraut í Sundbyberg. Enginn eigandi fannst, og ég var spurð hvort ég vildi vera á bakvakt. Ég hafði aðeins tveimur vikum áður misst fyrsta köttinn sem ég átti síðan hún var kettlingur, Saga, og hafði nákvæmlega enga löngun til að koma heim með kött í hvaða tilgangi sem er – en svo var það.
Zoe er sú eina köttur sem tók mest pláss, við hliðina á Ellu. Hún hefur eytt öllu lífi sínu í gangandi, fram og til baka, og líka öskra. Ekki hlaupa-öskur, en bara öskra. Líkt og að syngja óperu, lagað á kattalíkan hátt. Ekki alveg skemmtilegt, ef ég má bara vera svolítið vandlátur (og ég skil það, því það er bloggið mitt).
Þegar hún gerir það ekki gengur eða öskrar, hún er fótafetishisti og finnst gaman að eyða tíma með tær og fætur í bryggju. Eða bargas. Eða sleiktu hendur mínar og handleggi vandlega. Hún er fyndin þannig, Zoe. Auk þess er hún mjög félagslynd þegar fólk kemur hingað.
Einnig kallaður Zoe fyrir Kjötbolluna, Litli sokkinn, Mattes frú, Muppet og ýmislegt fleira.
Molly og fleiri hlið er hlédrægasti kötturinn. Henni finnst ekkert endilega gaman að láta klappa sér ef hún vill það ekki. Henni finnst leiðinlegt að vera lyft upp og knúsuð. Kysst á nefið, við tölum ekki einu sinni um – það er svo ógeðslegt að hún deyr næstum því í valdaráninu. Kysst á eyrun er alveg í lagi, þvert á móti. Þegar hún vill er hún hins vegar sætasta kisi í heimi.
Og Molly, hún er örugglega með sætustu framfætur og framlappir í heimi. Framfæturnar á henni eru svo sjúklega sætar að ég er að lemja hana. Svo ekki sé minnst á framlappirnar. Og það er svo geðveikt krúttlegt að setja fingurinn í miðja framlappirnar, þegar hún krullar loppuna sína um fingurgóminn á mér. Svona eins og klær í kringum fingur minn.
Molly er kölluð líka fyrir (Til)Molinn, muppkiss, prinsessan á bauninni, lítið hjarta – og fullt af öðru, hún með.
Ella hefur undur allt sitt líf hefur hann verið sá sem tók mest pláss meðal dýranna hér heima. Nú er hún farin, og rýmið og þögnin eftir hana er óumdeilanleg – yfirþyrmandi. Það bergmálar svona hérna heima þegar hún er ekki hér.
Og það sýnir sig á köttunum. Ég hef reyndar mestar áhyggjur af Zoe, bara nei. Molly hefur tekið skref fram á við og tekur aðeins meira að sér, og hún mun örugglega taka meira pláss þegar fram líða stundir. Ég bjóst meira og minna við því. Menn Zoe. Hún hefur stigið mörg skref aftur á bak. Hún gengur ekki. Hún öskrar (hehum, syngur óperu) ekki. Hún liggur mest á svölunum og ein – lygar. Það er í rauninni ekki líkt henni, og ég get ekki annað en haft smá áhyggjur.
Bættu þessu við að hún eins og venjulega ást að liggja í fanginu og kúra, þvo mig, spinna, stappa og kló, langar alls ekki að kúra núna. Eiginlega alls ekki. Ef ég tek hana upp þá sker hún sig kannski úr (hámark!) tíu sekúndur, svo hoppar hún niður. Auk þess hefur henni verið mjög brugðið þegar Karma, eða skautblönduna Egon, verið hér.
Þetta með Zoe og frammistaða hennar hafa verið að verða sterkari og sterkari undanfarna daga. Ef ég ætti að hlusta á það sem tilfinning mín segir, svo ég er farin að velta því fyrir mér hvort hún vilji jafnvel vera lengur. Eins og í alvöru, sem og. Það er hræðilegt, af því að ég veit ekki hvort mér tekst að missa annan svona nálægt.
Ég er á einum og um leið undrandi og ekki hissa á þessu. Ég var alveg sannfærð um að litlu stelpurnar myndu bregðast við á einn eða annan hátt. En satt best að segja hélt ég frekar að þeir myndu dansa á borðum í hreindýrum, mjög ánægð að fá að skíta í friði, að vera ekki þveginn í rassinn af ógeðslega hundinum, ekki að elta hann og leika sér með á hundalegan hátt, og svo framvegis.
Ég veit það alls ekki hvernig ég ætti að hugsa um þetta. Ég hef engar áhyggjur af Molly. Að mínu mati dregur hún þetta af kappi. En eins og ég sagði var; Zoe. Hún er ég, bara í augnablikinu, reyndar áhyggjur af.
Það líður alls ekki gott.