Dat is wat er gebeurt als je een hond verliest, Ik merk het. Veel gedachten draaien in de schedel, keer op keer. Ik heb twee blogs waar ik mijn gedachten op kan ventileren, waarvan dit het meest voor de hand liggend is. Dus vandaag zal er wat meer herhaling zijn van dingen die zowel jij als ik al weten – maar zo, Ik moet.
Dat ben ik nog steeds blij met mijn beslissing. Ik had niets anders kunnen doen, als ik er achteraf zo over nadenk. Of ja, zou kunnen, Ik had het kunnen doen – maar het zou niet mooi zijn geweest. Niet tegen Ella, niet tegen mij.
Het probleem daarmee is dat ik niet naar haar kan verlangen. Ik weet dat ze precies is waar ze moet zijn. Ik mis het niet om me de hele tijd zorgen te maken. Ik mis het niet om voortdurend op tekenen te letten die erop wijzen dat ze pijn heeft, hoe ze eruit ziet en hoe ze zich vandaag beweegt, dat ze in plaats van met één oog open te slapen, eigenlijk zo slaapt dat ze droomt en snurkt, Ik vraag me af waarom de schaafwonden die ze afgelopen winter kreeg nadat de neusriem nooit meer geneest, of de borsttumoren tot welke grootte dan ook zouden groeien en, zo ja, hoe snel – enzovoort in alle oneindigheid. Dat was mijn dagelijks leven, en ik mis dat dagelijkse leven niet.
Ik ervaar niet liever dat ik haar zou missen zoals ik had verwacht, of zoals ik denk dat ik zou moeten. En dat gevoel is zo ontzettend vreemd – om niet te zeggen provocerend, omdat het voelt alsof ik de liefde die ik tien jaar en drie maanden voor mijn hond had op de date, aan het verminderen ben.
Want hoe kan ik Verlangen naar en missen van mijn hond die precies is waar ze moet zijn. Na tien jaar en drie maanden bij mij, met hun waardeloze gewrichten en borsttumoren, ze verdient het om te zijn waar ze nu is. De tijd die we hadden is voorbij, en ik krijg het niet terug, hoe ik het ook probeer. Haar is weg – voor altijd.
Het enige voordeel Ik zie dat al deze gedachten en gevoelens in een enorme puinhoop zitten, is waar ze zo langzaam aan beginnen toe te geven – dus echt, een nieuwe hond. Ik herinner me dat ik de eerste kat verloor die ik had sinds ze een kitten was; Ik vertelde de persoon die met mij meeging naar de dierenarts dat ik niet wil dat ze naar de nevelen van de herinnering wordt verwezen. Want feit is dat dit precies is wat er gebeurt als iemand overlijdt. Vroeg of laat worden ze meer een herinnering dan de realiteit waarin we hier en nu leven.
En dat is het precies wat er nu met Ella gebeurt. Ze wordt meer een herinnering dan mijn realiteit, en terwijl het aan de ene kant is zoals het zou moeten zijn, het stoort me net zo veel als elk ander verlies dat ik heb meegemaakt (en dat zijn er veel).
Bovendien kan ik het om te zeggen dat mijn afwezigheid de afgelopen week te wijten is aan het feit dat ik heel hard heb gewerkt om het boek af te maken waar ik al een hele tijd aan heb gewerkt. Het boek zal mijn nieuwe hond gedeeltelijk financieren, en het heeft ook gediend als een geweldige manier om me af te leiden van het instorten over Ella. Met andere woorden: het project heeft om verschillende redenen hoge prioriteit.
Ik weet het niet echt hoe ik zou moeten denken, vooruit gaan. Misschien is het tijd om Ella in de nevelen van de herinnering achter te laten. Ten slotte; Ik wil een nieuwe hond, en zolang Ella actief is in mijn realiteit, hoe dood en verdwenen ze ook is, het zal druk zijn met een nieuwe hond zolang ze hier is.