Het is morgen vier weken geleden, Dinsdag (of vandaag, afhankelijk van wanneer het bericht wordt gepubliceerd). Vier weken zonder Ella, wat zo ongelooflijk vreemd is. Deze vier weken – deze maand, is gevuld met gedachten en gevoelens. Het enige waar ik volkomen duidelijk over ben, is dat ik me niet goed voel als ik zonder hond leef.
Ik weet dat ik erover zeuren, maar is het iets in mijn leven dat voor de hand liggend en natuurlijk is geweest?, is het Ella. Er is nooit enige twijfel geweest dat zij en ik voor elkaar bestemd zijn. Ze was zo natuurlijk aan mijn zijde dat ik me elke keer naakt voelde als ik zonder haar naar buiten ging. Het is bijna fysiek pijnlijk geweest om zonder haar te zijn.
Nu is ze weg, en ik voel me zelfs naakter dan ooit. Het is pas nu dat ik besef hoe groot een rol zij in mijn leven is geweest. En dan bedoel ik niet alleen de stilte van haar poten terwijl ze zich door het appartement bewoog, of haar koude neus tegen mijn arm, of haar rotzooi, hoge energie, blaffen met hoge intensiteit wanneer iemand buiten de deur staat. Nee, ze is meer geweest dan dat. Ze is echt de helft van mijn lichaam geweest, mijn geest en mijn hart.
Er zijn, natuurlijk, geen andere hond kan haar plaats innemen. Het is haar. Er zijn echter honden die een heel eigen plek in mijn leven en hart kunnen innemen.
Echter, dat is er wel dingen die mij enorm storen hieraan. Ik vind het niet erg dat ze weg is – ze is precies waar ze moet zijn; Daar heb ik geen twijfel over. Ik neem haar ook niets kwalijk. Wat mij stoort, zit volledig in mezelf, maar het is ook wat ervoor zorgt dat ik echt minstens één hond in mijn leven nodig heb.
Ik heb er last van dat ik er niet uit kom. Ik ga helemaal niet de deur uit tenzij het absoluut noodzakelijk is, noodzakelijkerwijs moet. Ik zet het afval buiten, gaat van en naar de wasserij of ICA – en op pad met de eventuele daghond die ik thuis heb. Karma is hier al een week niet geweest, maar zal volgende week hier zijn – dan ga ik toch weg.
Maar dan, I wordt zo ontzettend asociaal, dus het is zonde. En ook al geniet ik heel erg van mijn eigen gezelschap, het is toch leuk om er af en toe op uit te gaan. Zonder hond doe ik het niet automatisch.
Ik neem bont gedrapeerd vloer en bloedvlekken op de vloeren tijdens het rennen, alle keren daarvoor. Ik neem regenachtig en stormachtig, of wat dat betreft, gloeiend heet, wandelingen waar ik helemaal geen zin in heb, altijd hiervoor. De nadelen van het hebben van een hond wegen niet op tegen de zogenaamde voordelen.
Dus om af te ronden dit bericht op een positievere toon; Ik hoop dat het mij lukt om mijn spaarrekening met voldoende geld te vullen – binnen een redelijke toekomst, zodat ik mijn Cão da Serra da Estrela kan krijgen.
Bij voorkeur twee, maar niet allemaal tegelijk.
Houd je vingers gekruist dat ik mijn hond kan krijgen, in ieder geval tot de jaarwisseling.