Miałem tu Karmę przez kilka dni w tym tygodniu. Ponadto małe dziewczynki i ja gościliśmy w pokoju gości płci męskiej; Zostać, starszy, mieszaniec polarny, starszy mężczyzna w wieku około dziesięciu łyków, który spędzał czas z nami przez kilka całych dni. Zarówno Molly, jak i ja uważamy, że jest tu bardzo przytulnie, natomiast Zoe nie chciała wejść z balkonu i syczała tylko, gdy tylko któryś z psów podszedł zbyt blisko. Muppkatta.
nie mam napisałem tutaj za około tydzień. Nie udało mi się. Nie miałem nic sensownego do powiedzenia, i też nie wiem, czy mam dzisiaj coś sensownego do powiedzenia. Albo tak, Mam to – Dobrze. Jedną rzeczą, o którą się martwię, gdy nie mam psa na pełen etat, jest to, że zapomnę, jak to się robi. Ale nie zapomniałem, jak to się robi, i to jest miłe uczucie.
To co myślę teraz ciężko, i chyba dlatego nie pisałem od ostatniego wpisu, jest to, że minęły prawie dwa miesiące, odkąd Ella mnie opuściła. Całe dwa miesiące. byłem – i jest, bardzo wdzięczny, że ostrzegła mnie już z sześciomiesięcznym wyprzedzeniem, ponieważ dało mi to czas na przygotowanie, zacznij odpuszczać i tak dalej.
Ale to ja zapomniał, jakie to uczucie, jak o tym teraz zapomnieć, jest to, że wraz z upływem czasu odchodzimy od rzeczywistości, którą dzieliliśmy z Ellą, tym mniej jest ona obecna w rzeczywistości, w której ja się teraz znajduję, sam. Bez niej.
I tęsknię jej. Tęsknię za posiadaniem psa. Posiadanie tutaj psów innych ludzi jest bardzo przytulne, ale nie są moje. Nie mam z nimi bliskich relacji. A przede wszystkim – oni nie są Ellą.
Poza tym myślę że to strasznie nieprzyjemne, jak szybko to leci, to z moim psem, który był tak naturalny przy moim boku, co było niesamowicie dużą i ważną częścią mojego życia, nagle nie ma już żadnego związku z moją rzeczywistością. Nie wiem, czy robię to, żeby się chronić, ale jakoś ciężko mi sobie wyobrazić, jak to było. I to jest tak niewiarygodnie paskudne. Że tak szybko mogę zapomnieć.
Właśnie taki byłem nie do końca przygotowany, chociaż powinienem był.
Więc teraz siedzę tutaj po kilku dniach spędzania czasu z psami, i płakać jak dziecko. Zamiast wychodzić kilka razy dziennie, będę teraz siedzieć w domu i nie wychodzić za drzwi, chyba że będzie to absolutnie konieczne, koniecznie musi. Mam swoje małe dziewczynki, ale nie potrzebują mnie tak jak pies.
Ale przede wszystkim tęsknię min pies. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że nieważne jak się noszę, nieważne jak się kręcę i obracam, nigdy nie będzie takie samo. Ela nie wróci. Tak się składa, że nie żyje.
I tak będzie bardzo sprytny, to planowanie nowego psa. Chcę jednego, więc plany się nie zmieniają. Ale z każdym krokiem uwzględniam swoje plany, za każdy zaoszczędzony grosz, Odsuwam się o krok od Elli. Moja Ela. Moja rzeczywistość się zmienia, a w nowej rzeczywistości Elli nie ma.
I rozumiem nie, po prostu nie, jak mogę żyć w rzeczywistości, w której Elli nie ma. ja zrozumieć nie.
W tych czasach, kiedy Miałem tu Karmę i Egona, po raz pierwszy spotkałem ludzi na zewnątrz, z którymi rozmawiałem. Opowiadałem o Elli. Jeden z nich nie wiedział, drugi to słyszał. W okolicy toczy się dyskusja wśród właścicieli psów – jak to ma miejsce wszędzie, Chyba.
Nie wiem dlaczego Właśnie dzisiaj było mi bardzo smutno. Pewnie dlatego, że według mnie życie bez psa jest strasznie puste i nudne. Mój pies. Moja Ela. Absolutną jedyną zaletą braku psa w domu jest to, że nie muszę wychodzić na zewnątrz, gdy jest gorąco.
Ale to też jedyna zaleta.