Er zijn beide voor- en de nadelen van het feit dat Egon hier iets meer dan een week is. De voordelen zijn vrij talrijk; Ik kom eruit zoals ik wil, Ik krijg hondenknuffels, Ik heb de hele bank en het hele bed vol korte exemplaren, witte en grijze bontstrengen, Ego en de kleine meisjes (de katten) gaan goed samen… Maar hier zitten ook nadelen aan.
Godzijdank is dat zo slechts één nadeel. Een grote, zeker, maar toch – slechts één. Het is zo dat mijn eigen rouwwerk na Ella ervoor zorgt dat ik mezelf behoorlijk bruut dwing om dingen te vergeten, zoals het feit dat ik het eigenlijk wel fijn vind om meerdere keren per dag uit te gaan. Zeker, het is soms traditioneel. Op sommige dagen heb ik helemaal geen zin om de deur uit te gaan – maar het is goed dat ik dit doe, en ook al weet ik het al, Daar moet ik vooral aan denken nu Egon hier is.
Over het geheel genomen Ik word eraan herinnerd hoe het is om een hond te hebben. Voor het geval ik het toevallig zou vergeten, ik bedoel. En het feit is dat mijn brein dingen wegdringt die op dit moment niet gebeuren. Het doet het automatisch en ik vind het erg moeilijk om het te beheren en te controleren. Het heeft niets met Ella te maken, maar zijn overblijfselen van verschillende traumatische ervaringen als kind. Maar nu word ik heel duidelijk herinnerd aan het hondenleven.
Trouwens, dat gebeurt mij ook zoals Egon veel. Egon is een hond waar ik me gemakkelijk een fulltime leven mee kan voorstellen (zoals ik in de laatste post schreef). Hij is de enige van de honden die ik tijdens de zomer heb ontmoet, waarbij ik constant moet bedenken dat ik dingen niet moet zeggen als “Wiskunde denkt van niet”, “wiskunde moet gewoon”, “jij en mama” enzovoort. Ik hou van alle honden die ik deze zomer heb ontmoet, maar Egon is speciaal.
Ik begin dat ook te worden een beetje gestresseerd dat Egon over een paar dagen naar huis gaat. We hebben morgen en dinsdag nog – Dinsdagavond komt Egons meester hem ophalen. Dat betekent dat ik weer een rij dagen voor de boeg heb waarin er niets gebeurt. Ik ga net zo weinig uit als voordat Egon hier afgelopen zondag kwam.
Ik hou van knuffelen ook met mijn kleine meiden – er ontbreekt alleen nog iets, maar het knuffeldier ziet er anders uit, en ze hebben er niet de maat voor, net als Ella en Egon (hoewel, om eerlijk te zijn, Ella vrij klein en tenger was voor een vrouwelijke Duitse herder).
Dus ik mis Ella. Ik mis de relatie met mijn Ella, dus ik denk dat ik knap. En dus hecht ik mij aan Egon, want hij is een hond waar gemakkelijk aan gehecht kan worden. Maar hij is ook oud. Hij zal ook niet voor langere tijd aanwezig zijn, wat betekent dat hij vroeg of laat ook verdwijnt. Wat betekent dat ik hem ook zal missen als de tijd daar is, ook al horen hij en ik daar niet bij.
Maar ik mis het vooral mijn hond. Mijn Ella.
Begrijp mij goed verkeerd. Ik kijk er naar uit om een nieuwe hond te krijgen. Ik kijk ernaar uit om een nieuwe relatie op te bouwen met een nieuwe hond. Maar dat neemt niet weg dat ik een van mijn nauwste relaties heb verloren – Haar. Het maakt het verlies in ieder geval niet minder. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik Ella in mijn leven heb gehad, en voor de volgende hond zal ik net zo dankbaar zijn. En de volgende weer. Maar die kennis maakt het in ieder geval niet leuker of makkelijker. Omdat ik mijn hond zo ontzettend mis.
Ik heb genoten om Egon hier te hebben, en ik zal hem missen als hij dinsdag weer naar huis gaat. Donderdag krijg ik weer hondenbezoek. Dan komt de Dalmatische Sigge hier voor een dagje. Meer dan een dag vasten is niet hetzelfde als een hond die meer dan een week aan de lijn hangt.
Of tien jaar, voor dat deel.