Dat ruige kleine muppetje, Finse schoothondje, die ik hier een paar dagen per week heb. 😀 Er is de afgelopen week zoveel anders gebeurd dat ik geen tijd heb gehad om updates over Floki te doen. En hij verdient het – om nog maar te zwijgen van zijn wiskunde. Er moet absoluut krediet worden gegeven waar krediet verdiend wordt.
Ik heb het je verteld dat Floki een wandelend monster is. Ella was soms ook heel gemeen, maar ik kende haar goed en wist hoe ik haar moest corrigeren. Met Floki is het iets slimmer gegaan, omdat hij niet handelt of reageert op correcties zoals Ella. Het probleem met de wandelingen is gelukkig iets waar Floki's moeder zich goed van bewust is, en met de meest open geest die ik me kon wensen, heeft ze elke tip en elk advies dat ik heb bedacht om dit te veranderen in zich opgenomen.
Vorige week we ontmoetten elkaar om na te denken over hoe de daadwerkelijke training in leibandwandelingen eruit zou zien; Floki's moeder wees erop dat het goed is als we dezelfde dingen doen, Waar ze volkomen gelijk in heeft. We hebben besloten dat we ons op een paar dingen moeten concentreren – contactoefeningen, naleving, lek, en afleiding bij ontmoetingen met honden. Floki en zijn moeder zijn afgelopen weekend al begonnen met trainen, en weet je wat?
Het is merkbaar.
merkte ik op verschillen in de wandeling al tijdens de maandag, en moest het op de een of andere manier goed uitvoeren. Ik voelde me een beetje gemeen toen ik via Messenger vroeg of ze dit weekend een training hadden gevolgd, zonder te zeggen waarom ik het vroeg. Soms moet je een beetje plagen. 😉 Ze hadden veel geoefend, en ik prees ze allebei omdat er al na één weekend een verschil was.
Is het perfect?? Nee, het is duidelijk van niet. Er is nog een lange weg te gaan totdat het voor mij op zijn minst mogelijk is om een hele lange wandeling te maken met twee honden aan korte/lange lijnen, die geen van beide trekt, beroertes, haasten, fladdert of iets anders stoms dat het lopen lastig maakt. Tot we er zijn, we zullen zowel vooruitgang als tegenslagen kennen, en dat moet goed zijn.
Nog iets wij vooruitgang mee geboekt, is het knippen van de klauw. Ik heb de eerste keer Floki's klauwen geknipt omdat… een paar weken geleden, of waren het er twee? Ik weet het niet meer – maar hoe dan ook, het was de derde keer vandaag. In het verleden duurde het behoorlijk lang en was het erg moeilijk – voornamelijk voor Floki. Hij worstelt, markeren met mijn tanden op mijn handen, spetteren en plezier maken, en heb niet kunnen ontspannen om het een gezellige oefening en moment te laten zijn.
Maar het is dus belangrijk om niet op te geven, zelfs als hij het onzin vindt.
We hebben vandaag geworsteld met. Gemerkt met zijn tanden deed hij dat ook. Net als voorheen heb ik geweigerd toe te geven, maar in plaats daarvan hielp hij hem fysiek om te ontspannen en te kalmeren, zodat we eindelijk de klauwen van alle vier de poten konden knippen. Floki vindt de achterpoten wat enger dan de voorpoten, dus daar heb ik gewoon de buitenste bovenkant afgesneden, ook al zijn de klauwen vrij lang. Toen we nog op onze voorpootjes stonden, lukte dat eigenlijk zo goed dat hij een tijdje bijna met zijn buik in de lucht bleef liggen en bijna dacht dat het oké was. Maar alleen bijna. 😀
Er zijn twee dingen Ik vind dit echt leuk. Gedeeltelijk vind ik dat leuk, zeker met trainen, is zo eenvoudig om dit probleem op te lossen. En een probleem is dat wanneer je te maken hebt met een hond die niet goed aangelijnd loopt. Het is vreselijk stressvol als de wandeling meer uit strijd bestaat dan uit een gezellig moment met de hond. Maar ik vind het ook leuk dat de moeder van Floki meedoet en zo ontzettend bereid is er iets aan te doen. De enige reden dat het nog niet eerder is gedaan, Ik vermoed dat het deels voortkomt uit onwetendheid, deels over triviale dingen, zoals het leven dat soms in de weg staat, en soms is het de hond die onderaan de prioriteitenlijst belandt.
Ben daar geweest, dat gedaan.
Dat is niet zo vleiend voor zichzelf, maar soms gebeurt het. Dan heb je het geluk dat het mentaal of fysiek niet zo moeilijk is om eraan te gaan werken. De enige spieren die een echte training krijgen, zijn het eigen geduld, de frustratie en alles wat daarbij hoort. Maar daar moet je het mee doen, als u op termijn een aangename wandeling met uw hond wilt maken.
Anders kan ik het wel Zeg hierover precies dat maandag een avontuur zal zijn. Ik zal het geheel hebben drie honden hier thuis dan; Gebruik, kudden – en Egon. Egon viert Kerstmis met mij en Lilo. Egons familie heeft moeite om alles op orde te krijgen, en Lilo's moeder werkt op kerstavond. Niet tegen mij, omdat ik helemaal geen Kerstmis vier – maar het is erg fijn om gezelschap te hebben op een van de weinige dagen van het jaar waarop iedereen het druk heeft met zijn gezin. ♥
In iets dat op komst is post, dacht ik dat ik een beetje zou schrijven over de hondenmensen die ik volg op sociale media. Voor mij is het belangrijk om naar verschillende te luisteren, en zelfs degenen waarbij ik het helemaal niet eens ben met de filosofie die zij omarmen. Bereid je dus voor op komende tips over wat ik beschouw als goede hondenmensen. 🙂