Vooral op YouTube volg ik veel mensen, en deels op Facebook. Het gaat over alles wat mogelijk is, waartoe voor een vrij groot deel ook honden behoren. Natuurlijk. Ik ben toevallig geïnteresseerd in fondsen, evenals. 😀Ik volg een paar Zweedse hondenmensen, en des te meer uit de VS (!) en een koppel uit Groot-Brittannië. Waarom? Om mezelf een breed scala aan kennis te geven waaruit ik kan kiezen, Natuurlijk.
Na een tijdje Nadenkend ben ik tot de conclusie gekomen dat ik geloof dat jij kiest welke filosofieën en manieren jij tijd met je hond wilt doorbrengen, op basis van het gekozen ras. De meeste hondenrassen die de gewone man heeft, zijn wat ik zou noemen “normaal”. Ze zijn aardig, gemakkelijk te verhogen, vereist niet veel van zijn mens – en dan is er misschien niet zo veel leiderschap en communicatie nodig, dat is wat mij interesseert.
Ik ben zelf aan de slag over het algemeen extreem ongeïnteresseerd in dat soort hond. Ik wil een hond die veel van zijn mens vraagt, en ik wil een speciaal soort relatie met mijn hond. Om die reden ben ik het meest geïnteresseerd in honden die door velen als stoerder en stoerder worden ervaren, hoewel niet noodzakelijkerwijs werkhonden.
Ik zal het proberen houd mij kort, maar er zijn een aantal dingen die ik echt in twijfel trek over de positieve bekrachtigingsfilosofie, waarvan ik dacht dat ik het ter sprake zou brengen.
Bijvoorbeeld; op welke manier het verkeerd is om acceptabel gedrag van je hond te eisen, en om de hond hierover te informeren?
Heeft u een hond? met een sterke wil en vindingrijkheid, hoe kun je erop vertrouwen dat de positieve bekrachtiging scherp werkt?
Terwijl ik en een De partijen zijn het er misschien over eens dat positieve bekrachtiging werkt voor leerdoeleinden – wat doe je als de hond moet weten wat je hem hebt geleerd, maar weigert dit om een of andere reden te doen? Dit geldt onder meer en vooral, honden die worden gebruikt bij veeleisend werk; politie honden, militaire honden, wachter met hond, enzovoort.
Waarom lijkt het erop dat je ga ervan uit dat alles wat geen positieve bekrachtiging is, betekent dat de hond wordt gestraft? Een hond corrigeren is niet automatisch hetzelfde als hem straffen.
Er is enorm Er zijn veel vragen die deze methode volgens mij onbeantwoord laat. Ik ben ook van mening dat er een groot aantal honden buiten beschouwing wordt gelaten waarvoor het simpelweg niet geschikt is, anders dan puur leren.
Om nog maar te zwijgen dat iedere persoon die deze methode volgt zo extreem meedogenloos en onredelijk is over andere methoden. Ik denk dat dit voor mij het moeilijkste is om te begrijpen. Hoewel het duidelijk is; zo is het ook met de politiek, religie en opvoeding van kinderen (en nog veel meer dingen).
Mijn persoonlijke mening is dat hoe meer dingen je jezelf openstelt, hoe beter u zelf wordt in het sorteren en selecteren van de onderdelen die u wilt gebruiken. Het zou ongelooflijk interessant zijn om te weten hoeveel mensen zich bezighouden met positieve bekrachtiging, die heimelijk het gevoel hebben dat het niet genoeg is.
Deze vraag over of u kiest voor een aanpak van uw hond die past bij het type hond dat u gekozen heeft, is interessant. ik denk, in alle gevallen. Ik ken eigenlijk niet veel mensen die hebben wat ik noem “normaal” honden. De meeste mensen ken ik goed die honden hebben/gehad hebben, veeleisende honden gehad. Voor bij de leiderschap en communicatie zijn voor ons uiterst belangrijk geweest.
Met andere woorden, de gedachte mee dit bericht was bedoeld om te praten over mensen die ik volg op sociale media, maar ik merk dat er vooral kritiek is. 😀 In de volgende post zal ik op individuen ingaan, heel eenvoudig.
De kwestie van leiderschap en communicatie is ook buitengewoon interessant. Is er iets dat ik saai vind aan de term? “hond trainen”, het is dus dat ik niet het gevoel heb dat het per se de relatie met mijn hond ten goede komt. Zeker, als je geluk hebt, vindt de hond het leuk – maar laat, dan? Voor mij brengt sporten niet automatisch vertrouwen. Vertrouwen komt voort uit de hond die weet dat hij erop kan rekenen dat ik er ben als ik nodig ben, dat ik veilig en stabiel ben en de hond de ruimte geef om zichzelf te zijn en tegelijkertijd te ontwikkelen.
Eén ding ervaar ik dat degenen die zich bezighouden met positieve bekrachtiging missen, is dat leiderschap en communicatie op geen enkele manier te maken hebben met het trainen van een hond. Het gaat om je eigen houding tegenover honden, hoe je je moet gedragen en hoe je moet communiceren.
Zoals met alles anders hebben wij mensen de neiging om het idee te versterken dat onze eigen waarheid de enige is, door wat we verkiezen te lezen, luisteren naar, met, enzovoort. Dit geldt ook voor honden. Ik doe het – Natuurlijk, Ook. Ik kies met grote zorg wie ik volg. Sommige volg ik slaafs, anderen zie ik af en toe een beetje, en dan zijn er eigenlijk enkelen met wie ik normaal gesproken volledig weiger iets te zien, omdat ik denk dat hun houding en filosofie zo verkeerd zijn dat ik snauw. Soms kan ik me voorstellen dat ik toch iets zie, maar meestal duurt het maar een paar seconden voordat ik me herinner waarom ik weiger het te zien.
César Millan wel de eerste hondenmens die ik ontdekte, en dat was het ook veel, vele jaren geleden. Maar hij is niet de enige die zelf verstandige gedachten en ideeën heeft – er zijn er meer. In de toekomst zal ik je iets vertellen over wie ik volg, en waarom. Ik zal er ook één of enkele ter sprake brengen, die ik niet wilde volgen – en wat maakt dat ik het niet doe.
Als het is ontsnapt elk, Dit is iets wat ik zo ontzettend interessant vind. Ik kan uren zitten en naar clips kijken die verschillende problemen met betrekking tot hondengedrag behandelen, en hoe u deze kunt verhelpen – niet noodzakelijkerwijs met oefening, maar door de manier waarop u met de hond omgaat en ermee communiceert. Voor mij is dit beter dan elke minuut van de dag hondentraining.