Vandaag was echt een spannende dag, ook al is dat helemaal niet in positieve zin. Allereerst heb ik hier vandaag drie honden gehad – Blijven, Lilo en Floki. Dat alleen al is behoorlijk vermoeiend, omdat er drie energieën zijn die op verschillende manieren samenwerken, afhankelijk van met wie je samenwerkt. Maar dat is niet waar het nare avontuur van Floki vandaag over ging. Nee, omdat het iets heel anders was.
Vandaag in de middag Floki besefte dat het een goed idee was om gal over te geven. Drie keer braakte hij gal uit, Dat is een van de meest walgelijke dingen die ik ken. Zijn moeder heeft me verteld dat hij het soms doet als hij 's ochtends niet goed heeft gegeten, dus ik dacht er niet veel over na, behalve dat ik het moest opruimen.
Maar voordat ik Nu ik zo ver ben gekomen, merk ik dat zowel Egon als Lilo naar Floki rennen, liggend op de zijkant in de hal en stuiptrekkend.
Dat kun je niet stel je voor tot welk niveau mijn stress steeg. Oh, verdomme. Oh, fuck de straat, Ik zeg het maar. Floki ligt stuiptrekkend in mijn hal en heeft frad in zijn mond. Lilo en Egon staan erbij en kijken toe.
Ik heb zelf de tijd denk na over een biljoen gedachten in een tijdsbestek van een paar seconden, en de meeste gedachten waren in beweging – Ik zal de dierenarts niet halen voordat hij sterft! Hoe krijg ik hier een auto en iemand die binnen twee seconden kan rijden?? Ik moet zijn moeder bellen, maar ik kan Floki intussen niet de rug toekeren!
Ik dacht verdomd serieus dat hij zou sterven.
Nu was het zo – gelukkig, niet zo. Hij stuiptrekkingen gedurende één of mogelijk twee minuten – maximaal. Toen stopte het, en het duurde een tijdje voordat hij bijkwam. Gedurende die seconden vond ik dat hij er stijf en gespannen uitzag in zijn achterpoten, dus bukte ik mij om ernaar te voelen. Toen reageerde hij zoals waarschijnlijk elke hond zou doen, en beet in mijn hand. Natuurlijk. De andere hand, deze keer.
Maar mijn hand is niet interessant in de context. Wat interessant is, is dat hij deze ervaring heeft doorstaan zonder te sterven. En geloof me, het was echt verdomd smerig in die tijd. Ik heb soortgelijke al eerder gezien, zowel bij mensen als bij honden, maar het is heel lang geleden. Ik was daarna een hele tijd volledig geschokt.
Wanneer Floki's wiskunde is heb hem vandaag opgehaald, we hebben lang gestaan en gepraat. Zij zal een afspraak maken met de dierenarts om uit te zoeken wat dit is, wat ik zeer terecht vind. Ze zei dat dit niet de eerste keer is, maar het is al een keer eerder gebeurd, ongeveer een jaar geleden. Toen zei de dierenarts dat “eens is nooit eens” en dat het moeilijk te onderzoeken is. Maar nu is het weer gebeurd, dus nu is het tijd om het te onderzoeken.
Natuurlijk heb ik dat gedaan Ik heb gegoogled en van wat ik heb gevonden kan dit aan twee dingen te wijten zijn. Of hij heeft epilepsie, of hij heeft suikerziekte. Het kunnen waarschijnlijk ook veel andere dingen zijn, maar ik heb snel gegoogled en door enkele van de beste zoekresultaten gebladerd. Wat het precies is, zal blijken als de dierenarts hem onderzoekt.
Moet ik zeggen dat Floki de hele middag en avond compleet uitgeput is geweest!? Hij was zo moe dat hij er bijna boos uitzag, kraken. Ik vermoed dat hij vannacht ongestoord zal slapen. Dat zal ik ook doen, ik hoop.
Dit was het een avontuur waarvan ik denk dat zowel Floki als ik het zonder hadden kunnen doen. Maar nu gebeurde het, en we hebben het allebei overleefd. Mannen shit, hoe hij mij bang maakte. Pff!!!