Dit bericht is geschreven naar aanleiding van een bericht dat ik zag in een Facebook-hondengroep waar ik lid van ben. Dat bericht ging over heel iets anders, maar ik voelde me opeens een beetje geïnspireerd, dus vandaag dacht ik dat ik een beetje zou schrijven over wandelingen aan de lijn.
Het bericht dat ik heb gelezen ging over een reu die overal liep en markeerde en graag als eerste aan de lijn ging. Het zette mij een beetje aan het denken over hoe ik zelf de wandelingen met Boyo wil – vooral als/wanneer er meerdere honden mee wandelen.
Ik heb geschreven eerder over hoe ik wil dat mijn wandelingen eruitzien, en dat bericht klopt nog steeds. Alhoewel sinds enige tijd geleden, tenminste als we echte wandelingen hebben gemaakt (dwz; als het niet verdomd heet, benauwd en walgelijk was) Ik ben me langzaamaan meer gaan concentreren op gestructureerde wandelingen. Begrijp mij goed verkeerd; Ik vind het niet erg om Boyo aan een lange riem te laten lopen en zoveel te laten ruiken/plassen als hij wil. Maar Cesar Milan zei ooit dat als je controle hebt over de neus van de hond, je alles onder controle hebt. En dat geloof ik echt.
Boyo is van mij eerste reu, en ik merk een bepaald verschil. Om te beginnen – Ella plaste tijdens dezelfde wandeling maximaal drie keer (als ze niet vluchtte, of liep). Ze was lang niet zo dol op dat geurgedoe als Boyo (ook al was ze in al het andere duizend keer intenser). Boyo, hij kan tijdens een korte wandeling honderd miljard keer plassen, en hij wil de urine van andere honden likken (een echte klootzak), en hij zou precies overal moeten ruiken.
Dit zal zijn klein werk, ik denk. Deels komen we nergens, omdat alles zo ontzettend lang duurt. Om te beginnen hebben we geen tijd om directe snelheid op te nemen (wat op zichzelf wel fijn was als het verdomd heet was, benauwd en walgelijk), deels zal er geen aandacht zijn voor het lopen zelf – en ik zou die focus graag willen hebben op een wandeling aan de lijn.
Dus nu gedaan Ik heb een besluit genomen. Dit bericht heb ik gelezen, Ik las het vlak voordat we onze langere wandeling gingen maken. Terwijl ik erover nadacht, besloot ik dat er vanaf nu alleen maar kortere stukken zijn waar Boyo aan een lange riem mag lopen. Hij is oud genoeg (over 20 maanden) om het hoofd te bieden aan het feit dat ik eis dat hij netjes en netjes loopt – en nu kan hij het ook echt, gelukkig. Hij loopt op een manier die zowel voor hem als voor mij werkt, waar ik heel blij mee ben. En, tenzij we een wandeling maken met zijn beste vriend Mozart en zijn tante. Dan vergeet Boyo precies alles en is hij een nachtmerrie aan de riem. 😀
En dan afvragen jij waarschijnlijk waarom ik denk dat een gestructureerde wandeling zoveel beter is dan een wandeling à la Anders Hallgren, waar de hond in zijn eigen tempo zo lekker kan ruiken als hij wil? Jo, omdat ik geloof dat de gestructureerde wandeling meer mentale aanwezigheid van de hond vereist, en daardoor wordt het vermoeider. Het is mijn stellige overtuiging dat een hond die met zijn kop heeft moeten werken tijdens het wandelen – dwz; volg de richtlijnen van hun mens, blijf gefocust en aanwezig, voelt zich beter dan een hond die vrije pootjes krijgt.
Dat betekent niet dat ik automatisch gelijk heb, dok. Als u uw hond aan een lange lijn wilt uitlaten en hem precies wilt laten doen wat hij wil, en het werkt voor jou – doe het, in alle opzichten. Houd er rekening mee dat als uw hond ergens op reageert terwijl hij helemaal aan de lijn zit, u vrijwel geen controle heeft. Als ik jou was zou ik de flexi-koppeling ook overslaan, vooral als je een grotere hond hebt. Ik was ooit met een hele grote hond (niet de mijne) die zichzelf van een flexibele riem scheurde; De lijn viel uit en ik werd recht in mijn gezicht geslagen (vlak bij het oog). Het ging goed, maar het stak als een hel.
Dat heb ik niet gedaan super veel duidelijke regels voor mijn hond. Maar een daarvan is hoe we onze wandelingen maken, en hoe we ons gedragen op weg naar binnen en naar buiten. Voordat we naar buiten gaan, zitten mijn honden te wachten terwijl ik kleding en schoenen aantrek, en doet een halsband/riem om. Dezelfde show onderweg naar binnen – terwijl ik me uitkleed, mijn hond(en) zitten en wachten voordat ik hun riem en halsband afdoe. Ik kan moeite hebben met het bijhouden van veel dingen, maar over sommige dingen ben ik heel rigide. Geen onnodig gedoe en orde in bepaalde geselecteerde situaties – het is gewoon zo. Het is niet mogelijk om te discussiëren.
En ik geloof dat honden zich er goed bij voelen. Weten wat van toepassing is, een eigen taak hebben, hoe groot of klein het ook is.
Dan weet ik het er zijn immers anderen die het heel anders doen dan hoe ik het doe. Sommigen lieten hun honden meteen binnen, wat ik persoonlijk niet zou doen – maar iedereen is anders, en zolang het voor jou werkt, is het natuurlijk geweldig. Maar ik geef de voorkeur aan die volgorde en nu al omdat ik denk dat dat rustiger is voor de hond. Het geeft de minste stress, en na tien jaar bij Ella te hebben gewoond, kan ik niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het voor mij is om het stressniveau van mijn hond tot een minimum te beperken (en stress kan van alles zijn, van fysieke stress tot emotionele stress en andere stress).
Overigens wel Ik ben zo ongelooflijk dankbaar dat de temperatuur naar een redelijk niveau is gedaald. Langere wandelingen maak ik nog steeds niet overdag – Ik wil dat de temperatuur nog een paar graden daalt voordat we beginnen. Maar nu maken we 's avonds en 's nachts lange wandelingen, en wat is het ontzettend fijn om het eindelijk weer te kunnen en mogen doen. Zowel Boyo als ik voelen ons er buitengewoon goed bij, dus ik kijk ernaar uit om in de toekomst goed weg te kunnen lopen. 😀
De inhoud ervan hier is het bericht; structuur is goed. Controleer de neus van uw hond, zodat u over het algemeen een betere controle krijgt. Hoe dichter je je hond bij jezelf hebt, hoe beter u de controle heeft als er iets gebeurt. Controle is niet slecht – het is goed. En tot slot – vergeet niet jezelf onder controle te houden. 🙂