Ik weet dat ik hierover aan het ronddwalen ben, maar zo – het is zó verdomd belangrijk. Het blijft mij verbazen hoe zoveel mensen dit leiderschapsgedoe lijken te missen, en kiest er ook actief voor om het concept verkeerd te begrijpen, zodat het iets anders wordt dan wat het feitelijk is. Vandaag dacht ik (opnieuw!) Ik zal dit bespreken en kijken of ik hier meer licht op kan werpen.
Terwijl we toch bezig zijn, maken we van de gelegenheid gebruik om u hele fijne kerstdagen te wensen. ♥
In mijn wereld leiderschap komt altijd vóór hondentraining. Waarom? Want zonder het leiderschap is de kans zoveel groter dat je faalt met de training. Waarom? Want zonder leiderschap is het helemaal niet zeker dat de hond je serieus neemt en besluit een beetje te doen hoe en wat hij wil, gewoon omdat het kan.
Ik denk dat alle honden zijn hetzelfde?
Nee. Ik denk dat sommige rassen moeilijker zijn om mee te werken dan andere. Niet omdat ze dommer of dominanter zijn, maar omdat ze eigenzinnig zijn, koppig, onafhankelijk, of meer energie hebben, jachtinstinct, wil en gedrevenheid dan hun mens aankan. Ik denk ook dat er verschillende manieren zijn om hiermee om te gaan, ongeacht wat erbij komt kijken.
Heren – ik denk ook dat sommige honden een grotere behoefte hebben aan leiderschap dan aan training. Waarom? Omdat ze moeten leren dat het uiteindelijk het woord van de man is dat telt, en dat het niet redelijk of oké is om je op welke manier dan ook te gedragen alleen maar omdat je daar zin in hebt.
Hiervan de reden is, denk ik, dat niet alle hondenrassen voor alle mensen geschikt zijn. Mensen met weinig energie, zoals ik, zijn niet het meest geschikt voor honden met veel energie (en de enige reden waarom Ella en ik zo goed werkten is omdat – de leiding), evenals het feit dat een uitgesproken stadsmens misschien niet de meest koppige jachthond heeft die er is. Als je een hondenras en individu kiest op basis van wie je bent, is de kwestie van leiderschap niet zo belangrijk (echter niet geheel onbelangrijk).
Dat weet ik Velen geloven nog steeds dat leiderschap synoniem is met Cesar Milan en zijn televisieseries De hondenfluisteraar, waar hij op een zeer rauwe en, in de ogen van velen, hardhandige manier omgaat met enorm stoere honden, waar de mensen om de een of andere reden hebben gefaald. Mijn persoonlijke mening is dat als je vanaf het begin verstandig leiderschap hebt, dan zou je daar nooit moeten komen. Als je dat wel doet, is het niet de schuld van de hond, maar de mens zelf die op de een of andere manier een fout heeft gemaakt.
Verstandig leiderschap gaat niet gepaard met geweld. Verstandig leiderschap kan daarentegen fysieke correcties omvatten – maar geen geweld. Verstandig leiderschap betekent consistent zijn, om consequenties te geven als de hond iets doet wat niet mag, om lof te geven wanneer het verdiend is, om eerlijk en duidelijk te zijn in de communicatie, om meer dan iets anders als gids te fungeren, en om er ook voor te zorgen dat jijzelf als persoon veilig en stabiel bent, om de stemming niet te laten overheersen. Het is omdat wanneer de stemming het overneemt, een fysieke correctie gemakkelijk gewelddadig kan worden en alles misgaat.
Zo klinkt het verdomd goed als ik dit allemaal zeg, maar ben ik zelf zo perfect?? Verre van. Ik heb een vrij kort geduld, Ik kan soms gemakkelijk geïrriteerd en prikkelbaar zijn, Ik ben er extreem afhankelijk van dat ik enigszins heb geslapen en dat ik een relatief gelijkmatige bloedsuikerspiegel heb om in balans te blijven. Het lukt mij niet altijd, omdat ik een mens ben en ook een vrouw (met bijbehorende pm's, heren, nu overgangsklachten enz).
Je weet het al dat ik niet tot de groep mensen behoor die zo nu en dan mijn hond trainen. Met mijn hond gaat het overigens redelijk goed. Hij heeft zeker af en toe zijn eigen ideeën, zoals bijvoorbeeld dat hij graag op zijn achterpoten staat en er een tijdje tegenaan leunt voor knuffels en kusjes. Hij wil het bij iedereen doen, wat niet altijd passend is. Hij kan in bepaalde situaties ook behoorlijk verbaal zijn (zowel de Duitse herder piept / jankt als blaft) wat enorm vervelend kan zijn. Maar hij is nog steeds een goede en verstandige hond die, ook al is hij nog vrij jong, redelijk goed weten hoe je je moet gedragen.
Om een of andere reden Vaak is het ook zo dat de honden die hier bij ons rondhangen zich uitstekend vermaken. Het is helemaal niet ongebruikelijk dat ze helemaal geen zin hebben om naar huis te gaan als hun mensen hen komen ophalen. Het is niet omdat ik ze train met veel snoep, of zeg nooit nee tegen hen. Het komt omdat ik grenzen stel, stelt eisen, Geef ze kaders waarbinnen ze kunnen opereren, dat ik volhardend en koppig ben, dat er consequenties zijn als je de bestaande grenzen overschrijdt, en dat ik ze ook liefde en lof geef als ze zich in de mentale toestand bevinden waarin ik wil dat ze verkeren – kalm en beheerst.
Om een of andere reden ze schijnen het heel leuk te vinden.
Omdat het zo is iets wat ik heb geleerd, beide van Ella, Boyo en verschillende andere honden waarmee ik te maken heb gehad, zo is het ook met doorzettingsvermogen, doorzettingsvermogen en consistentie zijn belangrijker dan wat dan ook als het gaat om het opvoeden van een hond. Bij sommige honden is het belangrijker dan bij andere – Het missen van een sessie met zo’n hond kan betekenen dat je helemaal opnieuw moet beginnen. Ik ben van mening dat je bepaalde zaken preventief moet regelen om later geen grote problemen te krijgen. Dit niet doen is niet aardig voor de hond, en het komt jezelf en je persoonlijke gemoedsrust ook niet ten goede.
Dus waarom denken Ik geloof dat leiderschap vóór training komt? Jo, want als je goed leiderschap hebt, heb je een hond die naar je luistert en nog belangrijker; neemt je serieus. Ik wil er nogmaals aan herinneren dat de hond je serieus kan nemen zonder dat je gewelddadig of gemeen wordt.
Dit is situaties waarin ik geloof dat leiderschap belangrijker is dan training; als/wanneer je een hond hebt die gemakkelijk te veel energie krijgt en daardoor lastig wordt om tijd mee door te brengen, en waar de uitknop min of meer onmogelijk te vinden is. Zo'n hond heeft een leider nodig om op te leunen, en een persoon die kan helpen het energieniveau te verlagen en te ontspannen. De hond leren zitten of liggen is hier niet voldoende – de hond kan nog steeds te veel energie en stress hebben, en zitten/liggen heeft dus geen zin. Een ander voorbeeld zou een hond kunnen zijn die springt en aan handen/armen knabbelt. Het is helemaal geen vanzelfsprekendheid dat training de gewenste resultaten zal opleveren, vooral niet als/wanneer de hond door stress te veel energie heeft. Opnieuw; de hond heeft hulp nodig bij het ontspannen, en daar is trainen niet automatisch de juiste methode.
Als laatste maar daarom niet minder belangrijk Ik wil je tenminste aan nog een paar dingen herinneren. Mijn ervaring met honden bestaat voor het grootste deel uit rassen/mixen met een hardere psyche, grote mate wil, rijden, koppigheid enzovoort. Ik realiseer me dat er veel races zijn die niet dezelfde behoefte aan leiderschap hebben op de manier die ik persoonlijk leuk en uitdagend vind. Maar vergelijk pure huishonden alsjeblieft niet met de honden van het steeds hardere soort. De mentaliteit is niet hetzelfde, en ze eisen weinig anders en meer van hun mensen dan de zachtere rassen. De kans dat ik zelf ooit een hond van het zachtere soort krijg, is niet heel groot, omdat ik me waarschijnlijk enorm zou vervelen.
Een hond hebben moet leuk zijn. Als het niet leuk is en de hond zich als een ezel gedraagt, is er iets aan de hand. Ik weet dat veel mensen een bezoek aan de dierenarts aanbevelen om te kijken of er lichamelijk iets mis is met de hond, en dat kun je zeker doen. Maar ik denk dat je verdient minst net zo veel, als het niet meer is, door naar jezelf te kijken en na te denken over wat je zelf moet veranderen om andere resultaten te bereiken.