Ja. Dus hier zitten we, op zaterdag 1 Januari 2022 en is over het algemeen een beetje slap. Zoals gewoonlijk bracht ik oudejaarsavond thuis door bij Molly en Boyo. Vele jaren geleden – vóór Ella, ook al, Ik was op oudejaarsavond weg en kwam na middernacht thuis. Mijn toen jongste kat had zich onder de schoenenplank verstopt, en ik heb innig en heilig gezworen hen nooit meer alleen te laten op nieuwjaarsdag.
Er was geen lange wandeling gisteren. Toen ik wakker werd, had ik absoluut geen verlangen, en later begon het hier en daar al een beetje af te gaan en aangezien ik geen zin had om Boyo bang te maken met vuurwerk achter onze rug om gingen we een heel eind.
Toen hebben we uitgegeven avond binnenshuis. Tegen half elf begon het hier in de omgeving op gang te komen, en ik besloot in de tussentijd mijn yoga te doen – vooral om Boyo en Molly te laten zien dat er niets is om bang voor te zijn. Het idee was goed, maar Boyo had zich waarschijnlijk liever onder de bank verstopt als hij ruimte had gekregen. Helaas kan hij zijn hoofd er niet eens onder krijgen, dus zijn schuilplaats werd onder de kleinste tafel in het appartement. Daar bleef hij een hele tijd liggen en aandringen.
Maar ik bleef echt pissig net na half twaalf. Toen was er een groep jongeren (Volgens mij wel) die het op zich nam om voor de deur op straat te gaan staan en een stel raketten af te schieten. Het was behoorlijk moeilijk voor zowel Boyo als Molly, en ik had graag naar buiten willen gaan en de idioten uitschelden voor bladmuziek. Maar dan had ik ze moeten achterlaten – en dat doe ik gewoon niet.
Dus ik kreeg zit hier ongeveer veertig minuten lang te koken van woede, terwijl al het lawaai aan de gang was. Gelukkig duurde het niet erg lang – maar het was voor zowel Molly als Boyo meer dan genoeg om het behoorlijk moeilijk te vinden.
Dit is de eerste keer dat ik een hond meemaak die bang is voor kogels. Het kon Ella nooit echt schelen. Pas toen ze ongeveer zeven jaar oud was, begon ze te reageren – en dan meer dat ze opgewonden en redelijk werd dan dat ze bang werd. Ik moet erover nadenken hoe ik dit in de toekomst kan aanpakken – maar godzijdank is het er één, of eventueel tweemaal per jaar (zoals afgelopen april).
In het voordeel van Boyo Ik kan zien dat hij niet doodsbang was. Hij lag daar niet te trillen, hij was niet hysterisch of op een andere manier buitensporig bang. Men han var märkbart påverkad och han tyckte att det var rätt jobbigt. Och jag kan förstå det – trots allt låter det rätt illa, särskilt när idioter smäller av eländet precis här utanför.
Dus zelfs als jag i allra högsta grad ogillade gårdagens fyrverkerier (trots att det är fint att titta på – för det är det), så är jag ändå både glad och tacksam att vi tog oss igenom det utan några direkta konsekvenser. Det är ju fördelen med att leva tillsammans med djur; är de hyfsat stabila så lever de i nuet och skiter fullständigt i vad som hände igår.
Och med allt det sagt – nu har vi ett helt nytt, än så länge tomt år framför oss. Ik maak nooit per se goede voornemens, maar er zijn dingen die ik dit jaar wil meenemen en verder wil ontwikkelen. Het meeste is heel persoonlijk en heeft niets direct met honden te maken – maar de hoop is dat het het leven van mijn hond in een positieve richting zal beïnvloeden.
Voor eigen deel Ik hoop dat dit jaar nieuwe hondenontmoetingen voor mij en Boyo zullen bevatten. We hebben in de herfst veel nieuwe honden leren kennen, waar het op iets andere manieren werkte. Ik zou graag een of meerdere dagenhonden willen hebben, maar het vergt wat werk voordat het na verloop van tijd werkt – vooral voor mij, die problemen hebben met mijn slaap (Vrouwen in de menopauze hebben dergelijke problemen, Ik heb het gehoord – en ik ben zo iemand ondanks mijn relatief kleine leeftijd).
En daarmee Ik wens u, lezer, een goede voortzetting van het nieuwe (hond)het jaar. Aai de hond(en) en zorg goed voor jezelf! ♥