Mijn statige prins. Min Boyo. Mijn pittige dweilhond die denkt dat hij klein is, Praktische kniehond. Blijkbaar heeft hij geen enkele controle over zijn eigen maat. 😀 Maar vandaag, Het 12 februari, hebben we twee volle jaren samengewoond, Hij en ik. En we zijn nauwelijks uit elkaar geweest – ten goede of ten kwade.
Ik vind het leuk wanneer je bent eerlijk over je eigen hond, dus ik dacht dat ik de post van vandaag daar precies aan zou wijden – eerlijkheid. Zoals ik al zei, Boyo en ik hebben op dit moment twee hele jaren samen doorgebracht. Ik denk dat ik min of meer kan garanderen dat het aantal uren dat we in deze twee jaar niet samen zijn geweest, niet meer dan een dag bedraagt.. Het is echt ten goede of ten kwade. Het grootste nadeel is dat hij niet alleen voor vijf cent traint, ondanks zijn leeftijd.
Natuurlijk is dat zo mijn eigen schuld. En Covid-19. Ik had behoorlijk grote plannen toen ik Boyo thuisbracht. Maar toen kwam Covid slechts een paar weken later, en alle plannen die ik had werden verpletterd. Aangezien het bijna precies twee jaar heeft geduurd voordat Covid zover was, zal het binnenkort waarschijnlijk niet langer als een volksgezondheidsziekte worden beschouwd, het voelt helemaal niet vreemd dat ik en zeker vele anderen, hebben gefaald in een aantal van de doelen die we ons vanaf het begin hebben gesteld.
Voor mijn eigen voor een deel hangt het meestal af van een stel, drie gevallen. Bijvoorbeeld – Ik heb heel weinig behoefte om naar winkels te gaan. Eigenlijk koop ik alles wat ik nodig heb online, zoveel mogelijk met thuisbezorging. Ik hoef dus niet de deur uit om te winkelen (Ik groothandel mijn eten zelfs online – met thuisbezorging). En het ding over naar buiten gaan en in het trappenhuis zitten, voelde vooral belachelijk, zelfs als het moest.
Maar staat nu Dus ik hier met een tweejarige hond die niet alleen is getraind. Het niveau van schaamte is behoorlijk hoog, kan ik zeggen.
Gelukkig is dat zo hij heeft verschillende kwaliteiten, mijn muppethond. Hij is relatief groot, hij is behoorlijk statig – je hebt geen idee hoeveel mensen af en toe stoppen als we langslopen en zeggen dat hij zo knap is, mijn hond. En dat is hij ook – de mooiste ter wereld, werkelijk. Afgelopen zomer waren er volgens mij op een gegeven moment ongeveer zeven mensen op één dag die ons tegenhielden en hem zo aardig vonden. Onlangs was het een persoon met wie ik een nauwe band heb, die dacht dat hij zo ongelooflijk glanzend en mooi was in zijn vacht.
En dat is Hij. Ook al is hij begonnen met het afwerpen van vacht, dus hij is knap (in tegenstelling tot Ella, die er niet wijs uitzag onder haar vachtafscheiding).
Nog een knipoog Het ding aan mijn hond is dat hij graag op mensen springt. Dit is iets dat echt ten goede of ten kwade is. Sommigen maakt het niets uit, anderen vinden het helemaal niet leuk. Mijn persoonlijke mening is dat hij graag op mij springt, maar liever niet anderen. Het is echter iets waar voortdurend aan wordt gewerkt. En hij wil niet springen om maar te springen. Hij springt omdat hij wil staan en leunen, en alsof je aan je onderarm hangt om de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken. Dat is serieus #facepalm, Ik kan denken. Maar dat is een beetje zijn ding. Hij hangt ook graag over je knie als je gaat zitten.
Dat heb ik eigenlijk een zeer, zeer goede hond. In eerste instantie vond ik hem nogal saai, omdat hij psyche zo enorm verschilt van Ella. Maar na verloop van tijd realiseerde ik me dat hij niet zo zacht is als ik destijds dacht, twee jaar geleden en nog een hele lange tijd. Je kunt hem niet vergelijken met Ella, want dat zijn ze ondanks hun overeenkomsten (herders, beiden) heel anders. Maar ik geniet van wat ik leer van mijn eigen hond. Ooit zal ik daar eens een bericht over schrijven.
Maar denk na, nog steeds. Twee jaar geleden stapte ik in de trein, heen en terug, naar Malmö, om een kleine Duitse herderpup mee naar huis te nemen die ik nog niet heb ontmoet, heb net naar de foto gekeken. Helemaal gek. Zowel Boyo als ik waren uitgeput na de treinreis naar huis. Boyo bracht het grootste deel van die tijd door met pijpen. Hij kreeg toen zijn eerste bijnaam – Piplarsson. En hij was zo klein. 😮 De fokker beweerde dat hij de grootste uit het nest was, en dat was hij zeker. Maar voor mij was hij dat wel itzie bitzie teeny weeny. Hij was ongeveer even groot als Molly – en ongeveer zo groot als zijn eigen hoofd, nummer. 😀 Hij had hangende oren en enorme poten. En dan was hij natuurlijk zielig schattig. ♥
Een van die dingen Wat ik vandaag het leukst vind aan Boyo, is dat hij, in tegenstelling tot Ella, heeft er een heel duidelijke mening over- en drukknop. Binnen is hij een echte couch potato als we alleen zijn, maar als het feest is – dan is het feest. Verder is het een echte knuffelhond. Als we gaan slapen, liggen we vaak op onze zij, Hij en ik, of hij ligt tegen mijn benen gedrukt. Meestal blijft hij een half uurtje bij mij, misschien een uur – dan springt hij meestal naar beneden en gaat op de grond liggen. Maar hij is graag dichtbij, wat erg leuk is. Dan is hij ook nog eens heel makkelijk in de omgang, mijn hond. Voor Ella is het ook een groot verschil, die veel meer van mij eiste dan hij. Ik zou hem niet kunnen behandelen zoals ik Ella moest behandelen – dan zou ik hem binnen de kortste keren kapot maken. En weet je wat? Het is best fijn om een hond te hebben die niet zo veel van mij vraagt.
Boyo is van mij andere hond die ik niet ontmoette voordat ik mijn puppy mee naar huis nam. De strijdkrachten verdelen puppy's onder de voedselgastheren op een manier waar ik geen inzicht in heb, en ik wist totaal niet wat ik dan thuis zou krijgen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik Ella heb gekregen, want ondanks dat we zo onverenigbaar waren, aanbaden we elkaar zo overdreven. Boyo, ik had alleen maar foto's gezien en hoorde wat ik te weten kon komen bij de fokker. Nu is het in ieder geval heel goed gelukt, ook al kenden we elkaar niet, Ik en Boyo, toen ik hem ophaalde.
Maar dan, twee jaar met Boyo. Mijn grote, statig, gitzwarte prins met ongelooflijk vriendelijke ogen en eigen gekke ideeën. Hij wil elke haas die hij ziet achtervolgen, hij staat er, net als Molly, op om zijn gezicht grondig te wassen, hij die graag droogvoer bij zich heeft en zich in mijn bed uitspreidt… Twee jaar bij hem is niet te verachten. ♥