Fyrir nokkrum klukkustundum átti ég hund. Nú á ég ekki lengur hund. Eftir mikla hnignun síðastliðins hálfs mánaðar hef ég látið Ellu herforingjans halda áfram.
Ég ákvað fyrir viku síðan. Ég hef ekki sagt neitt vegna þess að ég vissi ekki hvernig ég átti að segja það án þess að brjóta niður meira en ég gerði sjálfur. Við Ella höfum eytt síðustu viku okkar saman í að taka því rólega og hitta vini sem ég vissi að vildu hitta Ellu í síðasta sinn. Ég hef passað mig á að halda mig við rútínurnar – hjá venjur, og ekki að gera mikið mál úr því. Það hefur þótt mikilvægt að hafa ekki áhyggjur af hundinum mínum meira en nauðsynlegt er (sem ég gerði að hluta, bara með því að vera leiður).
Í morgun var Ég er nálægt því að skipta um skoðun. Það var svo ótrúlega nálægt því að ég hringdi og pantaði tíma, þar sem Ella var mjög hress og alveg hress fyrir aldna sjálfa sig. En ég var að tala við einn af bestu vinkonum mínum, og þegar í samtalinu áttaði ég mig á því að fyrri ákvörðun mín var rétt. Hvorki ég né Ella myndum hagnast á því að hún lifi í tvo mánuði í viðbót.
Ég er líka ótrúlega ánægð með dýralækninn sem hjálpaði okkur. Við höfum séð þennan tiltekna dýralækni áður – það var hún sem röntgenmyndaði Ellu þegar hún var um eins árs gömul. Hún var í smá tíma á eftir og við ræddum um varnarhundana því hún hefur reynslu af þeim. Það var mjög gaman að fá staðfestingu á því að þessir hundar eru sér kapítuli, og ekki endilega auðvelt að hafa. Það var líka sami dýralæknirinn sem hjálpaði mér með einn af mínum fyrstu köttum, þegar hún varð bráð ofurveik og þoldi ekki að lifa lengur. Ég er ótrúlega þakklát fyrir heppni mína að hafa sama dýralækni fyrir svona mikilvæga atburði í lífi mínu og dýranna minna.
Það er svo voðalega margt til að vera þakklátur fyrir þegar kemur að Ellu. Eiginmaður óvenjulegra para en við tvö verður líklega að leita að – en þrátt fyrir það hár það virkaði. Það hefur ekki verið rósabeð – langt frá. En það hefur tekist, og samband okkar hefur verið eitthvað mjög sérstakt. Reyndar er þetta samband manneskju og hunds sem allir vilja en fáir eru blessaðir með. Ég var svo heppin að fá að upplifa það saman með Ellu.
Ég er líka ótrúlega þakklát fyrir allt sem ég lærði um hunda í gegnum Ellu. Hún hefur þurft að standa sem naggrís í fyrstu tilraunum mínum til forystu og samskipta. Hún hefur kennt mér hvernig á að umgangast hund af einstaklega mikilli orku og styrk. Hún hefur þjálfað mig í forystu – á þann hátt sem hentar mér, og í framhaldi af henni.
Extra æðislegt með Ellu er að ég hitti aldrei neinn, hvort sem er maður eða hundur, sem lifir í núinu eins og hún hefur gert. Það hefur hvorki verið neitt þá né síðar fyrir hana – það hefur verið hér og nú. Þetta er eitthvað sem ég hef velt sérstaklega fyrir mér undanfarnar vikur. Sjálfgefið Sjálf er ég ótrúlega léleg í því – allavega þegar kemur að því að vera til staðar í núinu.
Gallinn við það er sú að síðustu vikuna átti ég ótrúlega erfitt með að ímynda mér líf án Ellu. Hún hefur verið hér – ekki. Ég gat svo sem ekki séð það sen fyrir framan mig. Nú er ég kominn inn sen, og allt í einu tilfinning hvenær óraunverulegt.
Ég er mjög, mjög sljór. Ég vaknaði síðdegis í gær ca 15.20, og er ekki enn farin að sofa (ca 21.10). Ég vildi allar stundirnar sem eftir voru með Ellu, svo ég tók þá. En allar stundirnar af vöku gera það að verkum að ég finn það ekki í raun – og það eru punktar í því. Til dæmis að ég brotni vonandi ekki alveg niður áður en ég næ að minnsta kosti einhverri fjarlægð frá tapinu.
Það er hægt að ég lifi þetta eiginlega af. Ella er fyrsti hundurinn minn, svo ég veit ekki alveg við hverju ég á að búast. Það eina sem ég veit fyrir víst er – ýmislegt, reyndar. A; venjurnar sem við höfðum, sama hversu óhefðbundin þau voru, er eitt af því sem hélt mínu daglega lífi saman. Án Ellu verður erfitt að halda þessu uppi á eigin spýtur. Annað er það sem ég skrifaði um.. í gær!? Samspilið sem samband okkar fólst í – Ég hef þurft á henni að halda til að vera það sem hún þurfti frá mér.
Þá tek ég mér frelsi til að vera stolt af bæði mér og Ellu. Vaggandi byrjandi með hund fór í gegnum röð mistaka með hund sem er allt annað en byrjandi hundur, og tókst að verða óhóflega orkumikill, ákafur, freyðandi glaður og glaður hundur – en sem var líka ótrúlega elskuleg og góð. Ég ætla líka að leyfa mér að gera ráð fyrir því að ef mér tækist svona vel með hund sem var ræktaður af hernum, Ég mun takast á við í rauninni hvaða hund sem er.
Síðast en ekki síst Ég vil þakka Ellu sjálfri fyrir að hafa veitt mér þau forréttindi að fá hana að láni til tíu ára. Þakka þér fyrir allt sem þú kenndir mér. Þakka þér fyrir alla ástina sem þú hefur gefið. Nú var kominn tími til að skila þér aftur – ég elska þig, alltaf. ♥