Vrienden van mij die een paar huizen verderop in de straat wonen, zijn gisteren een puppy gaan ophalen. Oudejaarsavond aller tijden. 😀 Natuurlijk ging ik naar buiten en ontmoette de kleine toen ze thuiskwamen. Een mix tussen Berner Sennen en Leonberger, maar het is vooral Leonberger en hij ziet er dus zo uit. Drie maanden oud en al verhuisd – maar nu is hij thuisgekomen.
Ik ben zo'n krant dat ik bijna sterf. Ontdek het. Ik wil ook! Ik ben zo lelijk heldergroen over mijn hele gezicht – dichtbij, erger dan dat. Mijn hele lichaam is heldergroen van jaloezie. Ik wil ook een pup!
Of; een pup is wellicht in te halen. Het hebben van een puppy is tenslotte een beetje zwaar. Maar ik wil een hond. Bovenal wil ik hebben min hond. Het is super gezellig om met de honden van anderen te knuffelen, maar vergelijken is niet mogelijk.
Maar ik kan het Ik geef mezelf de schuld dat ik erop stond een hond te willen van een ras dat hier in Zweden maar één actieve fokker heeft. De toegang is niet helemaal hetzelfde als voor vrijwel elke andere hond (bijna). Dan is het net zoiets als achterover leunen en met je duimen draaien en hopen dat de teef die gedekt moet worden op een gegeven moment begint te rennen, zodat er hopelijk in de toekomst een stel puppy's zullen zijn.
Omdat ik begin het gevoel dat ik nu mijn hond wil. In de tijd sinds Ella mocht gaan, Ik wilde ook een nieuwe hond, gedeeltelijk voelde ik me ontrouw en veel te dicht bij Ella om goed te voelen (Hoewel ik denk dat daar ook voordelen aan zitten). Maar nu hier in december, en vooral tijdens Kerstmis, is iets dat in mij is veranderd. Ook al snijdt het mijn hart als ik er actief en bewust aan denk, begint Ella, langzaam verdwijnend in de mist.
Wat het maakt er is hier thuis ruimte voor een nieuwe hond. En ik verlang. O mijn God, naad Ik verlang. Ik verlang zo erg dat ik bijna barst. Ik wil een relatie opbouwen met deze hond. Een relatie die net zo fantastisch is als die ik had met Ella. Maar deze zal anders zijn, Natuurlijk, omdat het niet dezelfde hond is.
Dus ik ga door het is goed om met mijn duimen te draaien en me rusteloos te voelen. Want hoewel ik me zeker andere honden kon voorstellen dan een Estrela, Ik heb geen zin om te duimen. Niet toen ik een besluit nam, en als ik er zo zeker van ben dat het zo goed zal zijn.
Maar ooooh!!!
Ik wil hebben min hond! Spoedig – bij voorkeur nu! ♥
En gewoon omdat Ik schreef dat Ella langzaam in de mist begint te verdwijnen, ze verscheen heel snel en opgewekt. Dat is hoe ik zit en instort door het missen.
Het zal een zeer vreemd conflict in mijn hoofd, omdat het in zekere zin geen zin heeft haar te missen of ernaar te verlangen. Ze is dood en weg en komt nooit meer terug. Ik ga nooit meer met haar wandelen. We zullen nooit meer op de grond zitten knuffelen met het knippen van nagels. Ik zal haar nooit meer als kussen op de bank gebruiken. Ze zal nooit meer om snoep bedelen, rechtstreeks uit uw zak.
Maar nog eentje hond kan dit allemaal en nog veel meer. Het gevoel, de energie en de relatie zullen er anders uitzien, maar het zal net zo goed zijn.
Dus blijf duimen zodat het vrouwtje gedekt kan worden, bij voorkeur al begonnen met hardlopen, maar als er niets anders is – begint binnenkort te lopen, het zou dus een paring kunnen zijn die een stel puppy's voortbrengt.
Ik verlang zo.